eidenai

2011-12-29T13:33:00.001+02:00

Goya, Maja- πόθος και ίλιγγος

Ἡταν η σκάλα μου ασταθής

ή οι εικόνες άστατες

και δεν φωτογραφίζονται "

Ιωάννης της κλίμακος, 1 ,
Γιάννης Βαρβέρης

2011-12-27T21:17:00.002+02:00

δοξάσατε

το βρέφος ψήνεται

στον οβελία.

Συγγενείς απορούν

... ανάμεσα στο θηλασμό

και στο φαγοπότι.

Τι βολικά δυσνόητες οι γιορτές χωρίς το θαύμα"

2011-10-26T20:54:00.003+03:00

ΡΟΥΦΙΝΟΣ, V 60

Παρθένος αργυρόπεζος ελούετο,χρύσεα μαζών

χρωτί γαλακτοπαγεί μήλα διαινομένη.

πυγαί δʼ αλλήλαις περιηγέες ειλίσσοντο,

ύδατος υγροτέρω χρωτί σαλευόμεναι.

τόν δʼ υπεροιδαίνοντα κατέσκεπε πεπταμένη χείρ

ουχ όλον Ευρώταν,αλλʼ όσον ηδύνατο.

2011-09-22T21:29:00.002+03:00

ΤΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗ ΣΑΚΕΛΛΙΩΝΑ*

Ο ασκητής παρακολουθούσε την ομιλία του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη. Έξω, στην παραλία, ένα εκατομμύριο τηλεοπτικές οθόνες μετέδιδαν απευθείας τον ανασκολοπισμό του ενός εκατομμυρίου δημοσίων υπαλλήλων. Τόσους είχε μετρήσει ο της Υγείας. Το ότι είχε κάνει λάθος στο μέτρημα, σκέφτηκε ο ασκητής, μικρό το κακό. Απλώς είχαν προστεθεί άλλοι 230.000 ανασκολοπισμοί, έστω και εικονικοί. Σημασία έχει το μήνυμα, είπε ο ασκητής, σκύβοντας να μαζέψει τα δάκρυα του πρωθυπουργού για τους χιλιάδες απολυμένους του ιδιωτικού τομέα. Απολύθηκαν από τον Θεό, σκέφτηκε ο ασκητής και αποχώρησε από την αίθουσα. Βγήκε στους δρόμους, πέρασε από τα σιδερόφρακτα τείχη που προστάτευαν τον πρωθυπουργό από την μανιασμένη αγάπη του λαού του και μπήκε ανάμεσα στους διαδηλωτές. Φορούσε ένα τρίχινο ράσο και πέδιλα από σκοινί. Στο χέρι του κρατούσε ένα παλιό ενθύμιο από τα χρόνια τα φοιτητικά. Έβλεπε ήδη το αύριο. Τους καθεστωτικούς τίτλους, τις "αναλύσεις" για τη χρεωκοπία, τα νέα μέτρα. Έβλεπε τους άστεγους να πληθαίνουν, τους ανέργους να γίνονται ποτάμι, τους φτωχούς να ρημάζουν ό,τι έβλεπαν μπροστά τους. Αυτά είναι τα έργα του, ψιθύρισε, αυτά είναι τα έργα τους και κοίταξε προς το Βελλίδειο. Ήξερε, εκεί μέσα βρισκόντουσαν όσοι άθλιοι ρήμαξαν την χώρα.

Θυμόταν παλιές φωτογραφίες και παλιές συγκινήσεις. Θυμόταν τους έρωτες των φοιτητικών χρόνων, και σήμερα πια, χρόνια πολλά μετά από τότε, έβλεπε την έρημο να απλώνεται πάνω στην πόλη. Έβλεπε τους ενόχους να πανηγυρίζουν, έβλεπε τους πλιατσικολόγους να ετοιμάζονται να ορμήσουν, διψώντας για αίμα. Το βλέμμα του στάθηκε πάνω σε μια γυναίκα. Όμορφη, μελαχρινή, με μια θαυμάσια μελαγχολία στα μεγάλα της μάτια. Ένοιωσε εντός του μια ταραχή, κάτι που είχε χρόνια πολλά να αισθανθεί. Από τότε που, συντριμμένος από έναν έρωτα χαμένο, είχε αποφασίσει πως δεν έχει γι' αυτόν άλλο πλοίο, άλλη οδό. Μα τώρα πάλι στα μάτια αυτής της γυναίκας, χαμένος μέσα στη βοή της διαδήλωσης, ένοιωθε λίγο να σπάει το πνεύμα το ασκητικό.

Απόδιωξε αυτές τις σκέψεις και στράφηκε πάλι προς εκεί που οι εξουσιαστές ετοίμαζαν τη νέα βαρβαρότητα. Τους έβλεπε με τα σιδερένια χαμόγελα και τις καθώς πρέπει χειραψίες. Τους έβλεπε να προσπαθούν, με κάθε τρόπο και κάθε μέσο, να αποφύγουν οποιαδήποτε επαφή με τον λαό τους. Τους ήταν άχρηστος και βάρος. Μόνο στις εκλογές τον θεωρούσαν αναγκαίο κακό. Ο ασκητής ήταν βέβαιος πως ακόμη και οι εκλογές ήταν γι' αυτούς ένα αναγκαίο κακό. Αλλά να το ένοιωθε. Ήταν η πρώτη φορά που εκτός από αλαζονεία άρχισε να βλέπει και ίχνη φόβου μέσα στα μάτια τους. Ήταν η πρώτη φορά που αυτοί ένοιωθαν πως οι εκλογές δεν θα ήταν ένα κακοπαιγμένο θέατρο σκιών, γι' αυτό ο φόβος άρχισε να τους κεντά αργά και επίμονα, άρχισε να τσιμπολογά αυτές τις θλιβερές υπάρξεις του τίποτε. Η γυναίκα τον πλησίασε και του έπιασε το χέρι. Έτσι απλά, χωρίς να πει τίποτε. Περπάτησαν μαζί για λίγα μέτρα κι αυτή άρχισε να τραγουδά ένα παλιό ασίκικο τραγούδι. Η έρημος έχει φως, έχει νερό, σκέφτηκε ο ασκητής, και αφέθηκε στο άγγιγμα και στο τραγούδι της γυναίκας. Μέσα του είχε αρχίσει να αισθάνεται θυμό, οργή, πράγματα ξένα, εδώ και χρόνια, για τον εσωτερικό του κόσμο. Όλα θα μπορούσαν να ήταν αλλιώς, όλα μπορούν να γίνουν αλλιώς. Θα το πιστέψουν άραγε ότι μπορούν γίνουν αλλιώς; Οι φτωχοί, οι άνεργοι, οι απολυμένοι, οι άστεγοι, όλοι αυτοί θα το πιστέψουν ή θα πέσουν πάλι στην ίδια μονότονη, παλιά παγίδα, να θέλει να βγάλει ο ένας το μάτι του άλλου; Η γυναίκα, λες και κατάλαβε την αγωνία του, έσκυψε και τον φίλησε. Μη φοβάσαι του είπε, όλα τώρα θα γίνουν αλλιώς. Φοβούνται, τους βλέπεις; Αγοράκια του τίποτε, τρέμουν. Αγοράκια που γνωρίζουν για πρώτη φορά τον πραγματικό φόβο. Αυτή είναι η δική μας σημερινή νίκη. Αύριο θα φοβηθούν περισσότερο. Αύριο η έρημος θα είναι δική τους, θα είναι το δικό τους κελί.
Ο ασκητής τράβηξε την γυναίκα στην Πάνω Πόλη. Εκεί στα πικραμένα κάστρα. Πίσω από τις κουρτίνες της θλιβερής και φάλτσας πρωθυπουργικής συνοδείας, πίσω από τις καρικατούρες των εξουσιαστών, ένιωθε πως ναι, κάτι καινούριο μπορεί να γεννηθεί.

2011-09-14T23:35:00.001+03:00

"Ανάμεσα στο πλοίο και την αποβάθρα το χάσμα μεγαλώνει

Η σκοπιά μου έστω και λανθασμένη

Η λογική μαζεύει τα φουστάνια της για να πηδήξει

Το βράδυ έρχεται για να διαπιστωθεί

Παράλογες σημαιούλες κουνάνε στη γέφυρα"
" Νάνος Βαλαωρίτης, συλλογή στο κάτω-κάτω της γραφής

2011-08-11T22:41:00.000+03:00

Δεν είμαι ο Φίλιππος εγώ

ή ο Αλέξανδρος
ένας απλός οπλίτης είμαι

που πήγε στο ληνό πριν απ τον τρύγο.

Το πρόσωπό μου προσωπείο χρυσό
ενδόξως έπεσε στην αίθουσα Δ΄,
με μάτια κλειστά, με κράνος χάλκινο,
μα πιο πολύ με το αρχαϊκό χαμόγελο
που ευγενικά μου χάρισε ο τεχνίτης,

αιώνες πριν απ τη Τζοκόντα του Ντα Βίντσι,

αινιγματικό, σαρδόνιο
να σας τρυπά.

2011-07-25T23:49:00.000+03:00

Apparition

Το φεγγάρι θλιβόταν. Σεραφείμ εν μέσω λυγμών

Ονειρευόμενα, το τόξο στα δάχτυλα, στην ησυχία των λουλουδιών

Των αιθέριων, εκτόξευαν ετοιμοθάνατες βιόλες

Λευκά δάκρυα που γλιστρούσαν στο μπλε της στεφάνης.

-Ήταν η ευλογημένη μέρα του πρώτου σου φιλιού.

Η ονειροπόλησή μου αγαπώντας να με βασανίζει

μεθούσε επιδέξια με το άρωμα της θλίψης

Που χωρίς λύπη και χωρίς προσπάθεια αφήνει

Τον θερισμό ενός Ονείρου στην καρδιά που το έχει συλλέξει.

Περιπλανιόμουν λοιπόν, το μάτι καρφωμένο στο γερασμένο πεζοδρόμιο

Όταν με τον ήλιο στα μαλλιά, μέσα στο δρόμο

Και μες στο απόβραδο, μου φανερώθηκες γελώντας

Και νόμισα ότι είδα τη νεράιδα με το διάφανο καπέλο

Που κάποτε απ' τους ωραίους ύπνους μου των χαΪδεμένων μικράτων

Περνούσε, πάντα αφήνοντας από τα μισάνοιχτά της χέρια

να πέφτουν λευκές συστάδες από ευωδιαστά αστέρια

Stéphane Mallarmé

2011-07-11T23:32:00.003+03:00

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ

Δεν ήξερε πού να πάει, τί να κάνει. Τον κύκλωνε το άδειο.

Η αμηχανία του σκόνταφτε στους τέσσερις τοίχους.

Μιά μύγα ήταν πιασμένη στο δίχτυ του βόμβου της.

Μια αράχνη κατέβαινε επίσημα πιασμένη απ’ τον σπάγκο

του σάλιου της.

Πιάστηκε τότε κι αυτός από ’να στίχο και κατέβαινε

αμίλητος,

χαρούμενος απ’ την κάθετη αυτή ισορροπία

της καταβύθισης,

σίγουρος πως, όποια στιγμή, θα μπορούσε ν’ ανέβει

και μάλιστα ακόμη πιο ψηλά από κει που ξεκίνησε.

Όμως το ζήτημα δεν ήταν αυτό. Το ζήτημα ήταν

Αν το σκοινί του στίχου του άντεχε για ν’ ανεβάσει

κι έναν άλλο.

Βουκουρέστι, 18.XII.1959

Από τη συλλογή ποιημάτων: «Ένας πίνακας με μικρές πινελιές» (1959).

Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. Θ΄, Κέδρος, Αθήνα 1989, σελ. 74

2011-07-04T21:59:00.001+03:00

Φωνή μου ράτσα ὑψικάμινου

Πρώτον: σὲ θέλουνε ἀκίνδυνη καὶ νὰ ξεχνᾶς·

κι ὕστερα καλὴ μ’ αὐτοὺς φιλεναδίτσα

τρυφερὴ

ὑποσχετικὴ

οἱ ἀχρεῖοι.

Φωνή μου ράτσα ὑψικάμινου ἀπὸ πλευρὸ

ἀνοιχτό τοῦ αἴλουρου, τῆς ἀνηφόρας

ἀπ’ τὰ ἐννιὰ σκοινιὰ τοῦ βούρδουλα

κι ὁ ἥλιος φίδι μὲς στὸ σύρμα.

Μὴν ξεχάσεις· φτύσ’ τους.

Ἂς περιμένουν νὰ σὲ σβήσω μὲ νερὸ

ἢ κατὰ τὲς συνταγὲς ἀρχαίων Ἑλληνοσύρων

ἂς περιμένουν οἱ ἀχρεῖοι.

Έκτωρ Κακναβάτος

2011-06-21T12:18:00.001+03:00

2011-05-31T01:05:00.000+03:00

Η ΖΩΗ

Κάτω απ' το χώμα εδώ η ζωή

μακραίνει

κι όλο χτενίζουμε

του διπλανού μας τα μαλλιά

κι ο ένας του άλλου

κόβουμε τα νύχια.

Και κάθε νύχτα οι πιο παλιοί

νιώθουν του φρέσκου διπλανού ν' ανασηκώνονται

τα δάχτυλα βαριά

να ψηλαφούνε για ένα χάδι τρυφερό

τη σάρκα που έμεινε.

Γιάννης Βαρβέρης Από τη συλλογή "Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟ ΣΤΡΩΝΕΙ" (1986)

2011-05-03T14:16:00.001+03:00

Ο ΑΚΕΡΑΙΟΣ ΚΥΡ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

«Τ’αηδόνια αυτά που κελαϊδούν,

μου φαίνεται πως κλαίνε!!».

Θαμνώδη ρήματα και φύλλα καταπράσινα της γλώσσας.
Μεγάλος άνθρωπος κι ανέσπερος έλληνας που κράτησε
τον πόνο στο σωστό του το ύψος
αγνοώντας και δημοτικισμούς και εξελικτισμούς και μόδες
αγνοώντας τα εκάστοτε μορμολύκεια
την ασίγαστη γενικότητα των πιθήκων
αγνοώντας τον αιώνα της καλπάζουσας εξυπνάδας
ο ανοδείξωτος.
Ήδη τα θύματα της Προόδου που πρόωρα σκουριάζει
πάνε στην πατρίδα του τη Σκιάθο
κι αγοράζουν ελπίζοντας οικόπεδα
πάνε για λίγο αεράκι λίγη θάλασσα και φρέσκο φεγγάρι.
Μα είν’ αδύνατο να κοροϊδέψουμε τη ρημαγμένη φύση
με ξιπόλητα Σαββατοκύριακα και με τροχόσπιτα.
Ο ακέραιος κυρ Αλέξανδρος
εκείνος ο περιούσιος Παπαδιαμάντης

και το κεράκι μας ακόμη δεν το θέλει.

2011-04-21T11:45:00.002+03:00

Η άλλη λύση

Κανείς δεν σκέφτηκε την έπαρση

που κρύβει ένα μαρτύριο

και τι σκληρή απαιτεί

ταπείνωση κι αυτοθυσία

από αδύναμους ανθρώπους σαν κι εμάς.

Όλοι κατανοούμε βέβαια το άδικο

της χλεύης και του διασυρμού

της προδοσίας.

Όμως αντί για σταύρωση θεαματική

κι ιδίως αντί γι’ ανάσταση

εν αμφιβολία

γιατί να μη διαλέξεις ένα τέλος

όπως έζησες, μοναχικό

γενναίο κι ευσύνοπτο

και υψηλό και δωρικό

κι αδιαμφισβήτητο;

Μια τέτοια αυτόχειρ λύση

θα’ ταν για λίγους από μας μια προτροπή

κι ευεργεσία για τους υπολοίπους

καθώς θα τους στερούσε πάσα ελπίδα

μα και τον τρόμο κρίσης

για μια μέλλουσα ζωή.

Γιάννης Βαρβέρης, από την ποιητική συλλογή «Ο άνθρωπος μόνος» (εκδ. Κέδρος)

2011-04-18T23:08:00.002+03:00

"Σίμωνα Κυρηναίε
δε θέλουμε βοήθεια
μη μας σηκώσεις το σταυρό
ολόκληρο το διεκδικούμε το μαρτύριο
είναι βαρύτερες για μας
οι αγαθές προθέσεις"
http://youtu.be/jQBY95YVruk
http://youtu.be/4Mh3jqAbqXc

2011-04-14T17:01:00.001+03:00

"Η πόλη με οβελίες αλλού γιορτάζει.

Σταθμός Πελοποννήσου

κι απομεσήμερο του Πάσχα σε παγκάκι

μόνον εσύ κι εγώ καθόμαστε, μητέρα.

Είμαστε γέροι πια κι οι δυό

κι εγώ αφού γράφω ποιήματα

πιο γέρος.

Αλλά που πήγανε τόσοι δικοί μας;

Μέσα σε μια βδομάδα

δεν απόμεινε κανείς.

Ήταν Μεγάλη βέβαια

γεμάτη πάθη, προδοσίες, σταυρώσεις-

θέλουν πολύ για να υποκύψουν

οι κοινοί θνητοί;

Έτσι ακριβώς, από τα Βάγια μέχρι σήμερα

θα ‘πρεπε κάπως να ‘χαμε κι εμείς χωρέσει.

Όμως το Πάσχα τέλειωσε, μητέρα.

Κι εμείς τι θ’ απογίνουμε

σ’ ένα παγκάκι

αθάνατοι

καθώς νυχτώνει;"

Γιάννης Βαρβέρης, ο Άνθρωπος ΜΌΝΟΣ, Κέδρος, 2009

2011-04-04T13:53:00.007+03:00

"..Εμπρός λοιπόν

Από σένα η άνοιξη εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή

Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι."

2011-03-15T15:21:00.000+02:00

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και με σύσσωμη κατ’ έθιμο τη συμμετοχή της πολιτικής, στρατιωτικής και πνευματικής ηγεσίας του Ελληνικού Κράτους, θα εορτασθεί όπως κάθε χρόνο από της ιδρύσεώς του έως σήμερα την Α΄ Κυριακή της Σαρακοστής, η Κυριακή της Ορθοδοξίας.
Κάθε χρόνο την ημέρα αυτή, από το 787 μ.Χ. αφ’ ότου η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος της Νικαίας υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη Ταρασίου διατύπωσε τα κείμενα του Συνοδικού και τα καθιέρωσε ως μέρος της επίσημης ακολουθίας ψάλλονται σ΄ όλες τις ορθόδοξες εκκλησίες επτά αφορισμοί κατά των Ελλήνων και του Ελληνικού πολιτισμού καθώς κι ένα υβριστικό τροπάριο κι ένας υβριστικός μακαρισμός.
Τα κείμενα έχουν ως εξής :

1 «Έτι, τοις φρονούσι και λέγουσι κτιστήν είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυπόστατου θεότητος, ως κτιστήν εκ τούτου πάντως και αυτήν την θείαν ονσίαν αναγκαξομένοις δοξάζειν. Κτιστή γαρ κατά τους Αγίους ενέργεια, κτιστήν δηλώσει και φύσιν άκτιστον δέ, άκτιστον χαρακτηρίζει ουσίαν. Καντεύθεν ήδη κινδυνεύουσι εις θείαν παντελή περιπίπτειν, και την ελληνικήν μυθολογίαν και την των κτισμάτων λατρείαν, τη καθαρά και αμώμω των χριστιανών πίστει προστριβομένοις, μη ομολογοϋσι δε κατά τας αγίας θεοπνεύστους θεολογίας, και το της Εκκλησίας ευσεβές φρόνημα, άκτιστον είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυπόστατου θεότητος ανάθεμα τρις».

Δηλαδή ανάθεμα τρεις φορές στους Ορφέα, Θαλή, Αναξίμανδρο, Αναξιμένη, Πυθαγόρα, Ξενοφάνη, Παρμενίδη, Ζήνωνα, Εμπεδοκλή, Ήράκλειτο, Αναξαγόρα, Δημόκριτο, Σωκράτη, Πλάτωνα κ.α..

2 «Τοις τα ελληνικά διεξιούσι μαθήματα, και μη δια παίδευσιν μόνον ταύτα παιδευομένοις, αλλά και ταις δόξαις αυτών ταις ματαίαις επομένοις, και ως αληθέσι πιστεύουσι και ούτως αυταίς ως το βέβαιον εχούσαις εγκειμένοις, ώστε έτερους ποτέ μεν λάθρα, ποτέ δε φανερώς ενάγειν αυταϊς και διδάσκειν ανενδοιάστως ανάθεμα τρίς».

3 «Τοις μετά των άλλων μυθικών πλασμάτων, αφ' εαυτών και την καθ' ημάς κλίσιν μεταπλάττουσι, και τάς πλατωνικάς ιδέας ως αληθείς δεχομένοις και ως αυθυπόστατο την ύλην παρά των ιδίων μορφούσθαι λέγουσι, και προφανώς διαβάλλουσι το αυτεξούσιον τον Δημιουργού, τον από του μη όντος εις το είναι παραγαγόντος τα πάντα, και ως ποιητού πάσιν αρχήν και τέλος επιτιθέντος εξουσιαστικώς και δεσποτικώς ανάθεμα τρίς».

4 «Τοις δεχομένοις, και παραδίδουσι τα μάταια και ελληνικά ρήματα, ότι τε προύπαρξις εστί των ψυχών, και ουκ εκ τον μη όντος τα πάντα εγένετο, και παρήχθησαν, οτι τέλος εστί της κολάσεως η αποκατάστασις αύθις της κτίσεως, και των ανθρωπίνων πραγμάτων, και διά των τοιούτων λόγων την βασιλείαν των ουρανών λυομένην πάντως, και παράγουσαν εισάγουσιν, ην αιωνίαν και ακατάλυτον αυτός τε ό Χριστός και Θεός ημών εδίδαξε, και παρέδοτο και διά πάσης της Παλαιάς και Νέας Γραφής ημείς παρελάβομεν οτι και η κόλασις ατελεύτητος και ή βασιλεία αΐδιος, διά δε των τοιούτων λό¬γων εαυτούς τε απολλύουσι, και ετέροις αιωνίας καταδίκης προξένοις γινομένοις ανάθεμα τρίς».

5 «Τοις ευσεβείς μεν επαγγελλομένοις τα των Ελλήνων δε δυσσεβή δόγματα τη ορθοδόξω και καθολική εκκλησία περί τε ψυχών ανθρωπίνων, και ουρανού και γης, και των άλλων κτισμάτων αναιδώς ή μάλλον ασεβώς επεισάγουσιν ανάθεμα τρίς».

6 «Tοις την μωράν των έξωθεν (= Ελλήνων) φιλοσόφων λεγομένην σοφίαν προτιμώσι, και τοις καθηγηταίς αυτών επομένοις, και τας τε με¬τεμψυχώσεις των ανθρωπίνων ψυχών, η και ομοίως τοις αλόγοις ζώοις ταύ¬τας απόλλυσθαι, και εις το μηδέν χωρείν δεχομένοις και δια τούτο ανάστασιν, και κρίσιν, και την τελευταίαν των βεβιωμένων ανταπόδοσιν αθετούσιν ανάθεμα τρίς».

7 «Τοις λέγουσιν ότι οι των Ελλήνων σοφοί και πρώτοι των αιρεσιαρχών, οι παρά των επτά αγίων και καθολικών συνόδων, και παρά πάντων των εν Ορθοδοξία λαμψάντων πατέρων αναθέματι καθυποβληθέντας, ως αλλότριοι της καθολικής εκκλησίας δια την εν λόγοις αυτών κίβδηλον και ρυπαράν περιουσίαν κρείττονες εισι κατά πολύ, και ενταύθα και εν τη μελλούση κρίσει, και των ευσεβών μεν και ορθοδόξων ανδρών, άλλως δε κατά πάθος ανθρώπινον ή αγνόημα πλημμελησάντων ανάθεμα τρίς».

2011-02-26T17:18:00.001+02:00

"Xειμώνα ελάχιστε,

H ζωή καταβάλλει τον οβολό του φύλλου της ελιάς

Kαι στη νύχτα μέσα των αφρόνων μ' ένα μικρό τριζόνι

κατακυρώνει πάλι το νόμιμο του Aνέλπιστου."

2011-02-15T13:21:00.001+02:00

Καρδιοπονόθλιβος

"Κι έφτιαξε λέξη όμορφη, και δύσκολη, και πλήρη,

μέσα να κλείσει τον καημό και να τον φυλακίσει,

μέσα κι ο ίδιος να κλειστεί για να ’χει να γκρεμίσει,

για να ξανάβγει όπυο φως, όπου καημός κι αγάπη,

πάλι να λάβει, να δοθεί, να ξοδευτεί, ν’ ανοίξει,

πάλι το φόβο να γευτεί, το σπαραγμό να ζήσει.

πάλι η χαρά να του δοθεί θάλασσα αγριεμένη,

δίχως λιμάνι πουθενά, δίχως σκαριά σωσίβια.

Λέξη σαν λήμμα ουδέτερο στο λεξικό χαμένο,

σάμπως δεν είναι μάχαιρα η κάθε συλλαβή της,

σάμπως δεν είναι πυρκαγιά το κάθε της το γράμμα,

φωτιά που καίει και καταλεί, φωτιά που αποτεφρώνει.

Εφτά καρφιά οι συλλαβές, εφτά γλυκά φαρμάκια.

Καρδιοπονόθλιβος – αυτό. Ποιον τάχα; Ποιον ορίζουν

τα γράμματα κι οι συλλαβές, ηχώντας και σιωπώντας;"

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ, Ρήματα, 2009

2011-02-09T23:42:00.001+02:00

2011-02-07T17:27:00.001+02:00

Και το πλοίο φεύγει

Θυμάστε εκείνη τη σκηνή από την ταινία «Και το πλοίο φεύγει»; Ένα καράβι ταξιδεύει μέσα στη χρυσωμένη μεγαλοπρέπεια αστών και ευγενών, που με λεπτεπίλεπτη μελαγχολία διασχίζουν την Αδριατική για να σκορπίσουν τελετουργικά τις στάχτες της νεκρής τραγουδίστριας της όπερας στο ορισμένο σημείο. Μέρες και νύχτες, μέρες και νύχτες, μέρες και νύχτες: μονότονη επανάληψη, τίποτα δεν ραγίζει τη γιγάντια σύμβαση ενός από αιώνες καλά εμπεδωμένου κοινωνικού φέρεσθαι: είναι η κορυφή της πυραμίδας. Ξάφνου, σε μια στιγμή, εκεί που η φιλότεχνη αφρόκρεμα της κοινωνίας παίρνει το πρωινό της, εκεί στο βάθος, ο φακός πιάνει κάτι άγνωστες μορφές· έξω, στο κατάστρωμα. Πώς; Ποιοι είναι αυτοί; Κανείς μας δεν το ξέρει: ούτε εμείς ούτε οι πρωταγωνιστές. Όμως γρήγορα μαθαίνουμε ότι τη νύχτα –δίχως να το αντιληφθούμε ούτε εμείς ούτε οι πρωταγωνιστές!– ανέβηκαν στο καράβι ένα τσούρμο διωγμένοι άνθρωποι… Τίνος πολέμου είναι θύματα; Μα είχαν πόλεμο εκείνοι οι φιλότεχνοι φιλάνθρωποι χρυσοκάνθαροι; Μα είχαν πόλεμο; Και με ποιους; Αυτοί οι διωγμένοι ξεβράκωτοι ήταν εχθροί τους; Πώς άραγε, αφού αυτοί αγνοούσαν ακόμα και την ύπαρξή τους; Σε λίγο, ένα τερατώδες κατασκεύασμα, ένα πολεμικό της Αυστροουγγαρίας, απαιτεί να κατέβει το τσούρμο από το καράβι, οι άνθρωποι μπαίνουν στις βάρκες, μία βάρκα πλησιάζει στο τερατώδες πολεμικό, ένας νεαρός πετάει μία χειροβομβίδα που πέφτει στο εσωτερικό του τέρατος, εκρήγνυται ο εφιάλτης: είναι ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος… Ακούστε τη φωνή του αφηγητή-Φελλίνι: «Είναι σχεδόν αδύνατο να αναπαραστήσουμε την ακριβή σειρά των γεγονότων. Φαίνεται ότι όλα ξεκίνησαν από την αστόχαστη κίνηση του σέρβου τρομοκράτη που πέταξε μια χειροβομβίδα στο πολεμικό καράβι. Αλλά είναι δυνατόν μία τόσο απλοϊκή, μία τόσο πρόχειρη χειροβομβίδα να προκαλέσει μία ιστορική καταστροφή; Αλλά είμαστε απολύτως σίγουροι ότι ήτανε ο νεαρός που την έριξε;…».

Εσείς που ρωτάτε ανήσυχα για το τι δημοκρατία «έχουμε», σκεφτείτε καλύτερα: εκείνο που έχουμε δεν είναι ποτέ αυτό που υπάρχει· έτσι λέει ο ανθρώπινος νόμος. Εκείνο που έχουμε είναι πάντα εκείνο που έρχεται, είναι πάντα εκείνο που γεννιέται· εκείνο που έχουμε είναι πάντα εκείνο που φυτρώνει από κείνο που σπέρνουμε. Μια δημοκρατία που σπέρνει τον τρόμο δεν θα αργήσει να καταλάβει ότι απέναντί της έχει ανθρώπους τρομαγμένους και τρομοκρατημένους, δηλαδή ανθρώπους ανεξέλεγκτους. Τρως, τρως Μινώταυρε· είναι σάρκες αυτές, δεν είναι αέρας… Ο τρόμος έχει πολλά παιδιά. Κι αν ένα από αυτά είναι η οργή; Κι αν η οργή αυτή είναι τυφλή;

Του Δημήτρη Αρβανιτάκη

2011-01-24T23:13:00.005+02:00

"Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ'αλλού φερμένο

Δέν τ'αντέχουν οί άνθρωποι..."
O.Ελύτης, ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ

Ο φράχτης που έχουν ορθώσει οι Ισπανοί στην Αφρική, απέναντι από το Γιβραλτάρ, για να προστατέψουν την Ευρώπη απο τους εξαθλιωμένους που είναι διατεθειμένοι να κολυμπήσουν τα Στενά σε αναζήτηση δουλειάς. Όσοι πάντως έχουν περάσει από τον στρατό και έχουν φυλάξει σκοπιά γνωρίζουν ότι "ο εχθρός έρχεται από μέσα".

2011-01-18T23:29:00.001+02:00

"Όλο και περισσότερο κλεισμένη στον εαυτό σου

Όλο και λιγότερο ελευθερωμένη

από τους μαύρους ίσκιους του ύπνου

Σ’ άλλους μιλάς για αισθήματα που δεν τ’ αναγνωρίζουν

Εμένα, που ξέρω, δε με ρωτάς

Ερημωμένη

πέτρινος περιστεριώνας το πρωί που λείπουν τα μικρά

περιμένεις το κακό μου χέρι

να σου ξεριζώσει τα στήθια

Μην το αφήσεις να τραβήξει και τ’ απομεινάρια μιας

σπουδαίας καρδιάς

Πέταξε

πριν η αδυναμία της χτυπημένης σου φτερούγας

κουράσει τον ρυθμό που κρατάς στις αποστάσεις των ηπείρων

όταν πετάγεσαι στον ύπνο σου με την ψυχή στο στόμα

και επιδίδεσαι στην κίνηση της αναγνώρισής μου

ψάχνοντας στο άδειο μαξιλάρι

Πετάω κι εγώ, αλλά πιο χαμηλά

Και το μικρό κτίσμα που μας στεγάζει

-οστεοφυλάκιο από ίνες ερώτων και θυμώματα καλοήθη-

κι αυτό, στη μεταφυσική σου έγκειται

και στη φουντωτή ουρά του παγωνιού

που μας παρακολουθεί σκαρφαλωμένο στο δέντρο

Τίποτα δε βρήκες διασκεδαστικό

Κανείς άνθρωπος που χώνει τα χέρια του

δε σε πτοεί πλέον

Ούτε οι επιγενόμενες σιωπές σου

ούτε οι αντισταθμιστικές μου φλυαρίες

Και το πρόσωπό σου

-μάσκα βενετσιάνικη με το μεγάλο λευκό μέτωπο-

δεν είναι άραγε το μοναδικό σου κατάλυμα;

(Αν βέβαια εξακολουθήσεις να μεταμφιέζεσαι στον

PIERROT ASSASSIN DE SA FEMME

της παντομίμας)"

Γ. Βέλτσος

2010-12-15T20:57:00.001+02:00

Στο μεγάλο ρολόι της πλατείας οι σπασμένοι δείχτες του
κατάργησαν τον χρόνο.
Η σκιά της Αριάδνης καθρεφτίζεται
τα μεσημέρια στους δρόμους
καβάλα στο ποδήλατο περιφέρεται ανήσυχη
σαν να γυρεύει κάτι
ίσως και η ίδια να μην ξέρει τι.

Αριάδνη, εγώ σου το ΄λεγα
ο θεός σου πέθανε
κι ο ήρωας που λάτρευες παρέδωσε τα όπλα
πάει καιρός, αλλάξαν οι εποχές
τώρα
το κουβάρι ξετυλίγεται πάνω στα βήματά σου
ο χορός του θρήνου
ο θρήνος του χορού
χαρτογραφούν αυτό που είσαι αλλά δεν γνωρίζεις

ο μίτος κι ο λαβύρινθος ένα.

...
Αριάδνη
οι καιροί αλλάζουν
ζητούν τα δικά τους παραμύθια.

ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΚΑΠΛΑΝΗ, ΗΧΟΙ -ΑΠΟΗΧΟΙ, Είσοδος, ΕΚΔ. ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

2010-12-08T23:38:00.003+02:00

"Οι νύχτες του χειμώνα μεγαλώνουν
κλέβοντας τις έγνοιες της μέρας
ο ποιητής χάνεται για μια λέξη,

οι εραστές για μιαν απάντηση

οι αιχμάλωτοι απελευθερώνονται μ΄ένα μονάχα πυροβολισμό

το ουράνιο τόξο είναι η παράξενη αλληλογραφία
ανάμεσα σε δύο καταφρονεμένους."
Τ. Λειβαδίτης

2010-12-02T00:57:00.007+02:00

The Dryad.
της Evelyn De Morgan

"...

μάζεψε τις σημαίες

πλύνε τες

κρέμασέ τες στο σύρμα

πλάι στις φανέλες και στα σώβρακα -

οι κήρυκες θ΄αργήσουν ακόμη"

Γ. Ρ.,ΚΑΠΟΤΕ 12. ΧΙΙ. 77

2010-11-26T14:52:00.000+02:00

"αν έχω αριστερότητα εκεί κάτω στους βουβώνες

είναι που ο μέγας μονομάχος πολιορκημένος

κάνει έξοδο

έχοντας μεταλάβει των αχράντων φωνηέντων"

Έκτωρ Κακναβάτος, Κως, Ιούνης 1994

2010-11-24T12:35:00.002+02:00

Νοσταλγία

Νostalghia, Andrei Tarkovsky

Μεσ' από το βάθος των καλών καιρών

οι αγάπες μας πικρά μάς χαιρετάνε.

Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.

κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις

που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,

δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι, ας κλαις.

Ξάφνου θα ιδείς δυο μάτια γαλανά

- πόσος καιρός! - τα χάιδεψες μια νύχτα·

και σα ν' ακούς εντός σου να σαλεύει

μια συφορά παλιά και να ξυπνά.

Θα στήσουνε μακάβριο το χορό

οι θύμησες στα περασμένα γύρω·

και θ' ανθίσει στο βλέφαρο σαν τότε

και θα πέσει το δάκρυ σου πικρό.

Τα μάτια που κρεμούν - ήλιοι χλωμοί -

το φως στο χιόνι της καρδιάς και λιώνει,

οι αγάπες που σαλεύουν πεθαμένες

οι πρώτοι ξανά που άναψαν καημοί...

-Κώστας Καρυωτάκης-

2010-11-10T21:45:00.005+02:00

Καὶ πῶς τοῦ παραδίνονταν λὲς καὶ τὰ μαύλισε

τὰ πράγματα Ρίχνανε στα πόδια τους τὶς

νικημένες τους σημαῖες τὰ ὅπλα τους τὰ

διάσημα τῆς ἀρχοντιᾶς τους κι ἀκόμα τοὺς

“Που είναι μια φλόγα
να μας χαρίσει
την ησυχία της τέφρας!”,

ἀδένες τους ποὺ ἐκκρίνανε τὶς σημασίες

ἐκεῖνες τὶς ἀνείπωτες ποὺ ξεσηκώναν

τὰ αἰδοῖα τῶν Βακχῶν τὸσο ποὺ πιὰ δὲν ἔπαιρνε

ἄλλο κ´ ἔκανε πανιὰ γιὰ τὴν ἀλάλητη γιὰ τὴ γυμνὴ βερυκοκιὰ νὰ τὴν κοιτάζει ἔφηβος

Ἀντίνοος τῶν βοστρύχων

Στράφι στράφι οἱ νίκες

Μὰ τὸ ποτάμι τὸν ἀκολουθοῦσε

τὸν περίμενε ὅλο ρουφῆχτρες

Κι αὐτὸς ἀνύποπτος τί ἀνισόπεδος

τί μὲ τὸ πλάσμα τῆς βαρύτητας σημαδεμένος

τί ἐραστὴς κατάνακρος μὲς στὴν ἀστροφεγγιὰ

στὴν ἀγγελοκρουσία

Τί μὲ τὸν ἄμωμο ἀγέρα ἀχόρταγος

τί μόνος μόνος καταμόναχος

γιὰ πάντα.

Κ´ οἱ φρόνιμοι: Ποιός εἶναι τοῦτος ὁ

πορφυρογέννητος τῆς ἐρημιᾶς καὶ τῆς ἀντάρας;

Ὁ δρόμος του χαράχτηκε περνάει ἀπ´ τὶς

ἀστραπὲς Ποὺ ὄχι μονάχα δὲ φυλάχτηκε ὁ

ἄμυαλος μὰ ποὺ τραβοῦσε κατεπάνω τους ὁ

μαυλισμένος δρομολόγιο τῆς κόλασης Κὶ πῶς

νὰ εἶναι ἡ θάλασσα ἀσπρόρουχο; μὰ τί λέει

ὁ τρελός; Πῶς τ´ ἄπαρτο ἁδόφραγμα ξέστηθος

ἥλιος; Καὶ ποῦ μαθὲς τὸ βρῆκε νά ´ναι τὸ

κάθε ἁλώνι μας τοῦ Χάρου καὶ τοῦ Διγενῆ; Τί

λέει ἐτοῦτος; Κι ἄν εἴτανε ὡς τό ´πε σμίλη

δὲν θά ´γλυφε τὴν πέτρα νὰ βγάλει ἄνεμο; Μὴν

κάποτε δὲν ρώτησε μιὰ θαλασσοσπηλιὰ ἄν εἶναι

κόρη μέλισσας; Κ´ ἐκείνη παραλοϊσμένη:

ἄχ νά ´σουνα ὁ καλός μου Κι ὅμως τῆς γύρισε

τὶς πλάτες κ´ ἔφυγε Τί νὰ ζητοῦσε; Τώρα

πάλι κοπάδι ἐλάφια ἡ λύπη του: ἡ ἀστρομάτα

ποὺ τὸν μάτιασε μιὰ παναγιὰ λαφίνα

τοῦ τό ´ταξε νὰ τόνε κάνει τοῦ θολοῦ νεροῦ

γιὰ πάντα

Ὅταν μετὰ αἰῶνες οἱ σκαπάνες

σ´ ἀρχαῖο τάφο βρίσκοντας τὰ ὀστά μου

θὰ δοῦνε πάνω τους νὰ φωσφορίζει τ´ ὄνομά σου

ἄραγε θὰ ξαφνιαστοῦν;

θὰ καταλάβουν;

θά ´ναι ὥς τότε ἀκόμα ὁ ἔρωτας

πνοὴ πρωιοῦ ἀπάνω στὸ τριφύλλι;

θὰ βλασταίνει ἀκόμα τοῦτο στὸν πλανήτη

ὅταν οἱ σκαπάνες;

Έκτωρ Κακναβάτος

2010-11-09T13:14:00.002+02:00

.''Λοιπόν, σαν εστεμμένος να μου μέλλεται άραγες

να πεθάνω ή για κάποια Ελένη:

Σελώνοντας οι τρικυμίες, τα κύματα,

υποψήφιος είμαι φαίνεται και για τα δυο,

για του σύμπαντος τον θρόνο

και για τις χειροπέδες. ''

VLADIMIR MAIAKOVSKI

2010-10-26T13:12:00.002+03:00

" Παράξενα φέγγει στη μνήμη μου η αρχή.

Είναι το φέγγρισμα

πίσω απ' το βράδυ, όταν το φως υποχωρεί απ' τις γωνιές,

όπως τα δίχτυα που απλώνουν στα τηλέφωνα κι ακούς

ένα ασυνάρτητο κενό μέσα στις ανοιχτές γραμμές,

μιαν έκσταση από άτεχνες φωνές μες απ' τα σύρματα,

το βράδυ στο σταθμό που συντροφεύει η θάλασσα,

δυο τρία βράχια κι ο κόρφος ανοιχτός δίχως ορίζοντα
κι ο ήλιος σα λυπημένη Κυριακή κοντά στα κάστρα.

Δεν θα ξεχάσω αυτό το φέγγος στο σταθμό

το πάθος που ξεπερνά την ευφροσύνη του κορμιού

και από σάρκα γίνεται πνευματική αγωνία,

η αγωνία που φέρνουν οι σβησμένες φωνές στο κατώφλι της νύχτας

η αγωνία που φέρνει η μοναξιά δίπλα στον άλλο,

η μοναξιά

μέσα στον άλλο, η μοναξιά μέσα στο πάθος του άλλου.

Όλα τελειώνουν στο τελευταίο σύνορο

χαμηλώνουν τα φώτα στο θάλαμο και σβήνουν

οι σιγανές πατημασιές.

Προσευχηθείτε

για τις σκοπιές που αγρυπνούν."

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου- Σταθμός Λιτοχώρου

Από τη συλλογή Δύσκολος θάνατος (1954)

2010-10-18T22:14:00.004+03:00

Διονύσης Καρατζάς, Κόκκινη νύχτα

Χορεύεις και σκίζετ' η νύχτα

Μισό φεγγάρι στο λαιμό σου τινάζει τα όνειρα

και το άλλο μισό βυθίζει φως στο σκοτεινό κορμί μου.

Κι όταν τη μέση σου τσακίζεις σαν τόξο τ' ουρανού

αρχίζουν θάλασσες κι η σιωπή.

Κι όπως τα χέρια σου σηκώνουν τους ανέμους

ακίνητον με περιφέρεις στη φωτιά σου,

το θαύμα τούτων των χρωμάτων

που λάμπουνε στο χάσμα που άνοιξες στο μαύρο.

Από τη συλλογή Στα νερά βαθαίνει ο ουρανός (2001)

2010-10-17T20:39:00.001+03:00

ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕΤΑΙΧΜΙΑΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ

Γυναίκα μεταιχμιακής ηλικίας γυμνή στο κρεβάτι μου.

Τα μάγουλά της βαμμένα

και το κορμί της μαραμένο στο φυσικό του χρόνο.

Την αγκάλιασα όπως το καμένο σπίτι

που ο μαραγκός δεν ήξερε από που να αρχίσει.

Κάθισα ξύπνιος ύστερα -και την κοίταζα.

Το πρόσωπο της μισό

είχε κάτι από όλους αυτούς που την κατοίκησαν.

Γυναίκα μεταιχμιακής ηλικίας.

Έπιπλα που κουβαλούσαν από τη γέννηση τους την ερημιά του μάστορα.

Γώργος Μαρκόπουλος

2010-10-13T13:26:00.001+03:00

2010-09-30T22:46:00.002+03:00

ΑΦΡΟΣ
Είναι οι πόθοι μιναρέδες στυλωμένοι

Λάμψεις του μουεζίνη στην κορφή τους

Φωτοβολίδες των κραυγών της οικουμένης

Πυγολαμπίδες σε συρτάρια κορασίδων

Που κατοικούν σε ακρογιαλιές μέσα σ’ επαύλεις

Και τρέχουν με ποδήλατα σε κήπους

Άλλες γυμνές άλλες ημίγυμνες κι’ άλλες φορώντας

Φορέματα με φραμπαλάδες και μποτίνια

Που στίλβουν την ημέρα και την νύχτα

Όπως τα στήθη τους την ώρα που βουτάνε

Μέσ’ στον αφρό της θάλασας.

Ανδρέας Εμπειρίκος, «Ενδοχώρα»,

Στης Πενθεσίλειας το σπαθί.

2010-09-27T23:27:00.001+03:00

ΒΑΒΥΛΩΝ Η ΜΕΓΑΛΗ

Σάλπιγγες από ανάερο Σικελιανό

        φλάουτο από ανύπαντρο Καρυωτάκη.

/Στο φινάλε τι συνοδεύει τέτοιαν ώρα

       τις νυχτιάτικες κιθάρες…/.

Να το θέρος – ο έναστρος Ήφαιστος – ανοίγοντας

      ακρεούργητα ζητήματα μωρίας-:

             οι άθλιοι ευημεριστές

νοικιάζουν έναν ήλιο κρετίνο στα νησάκια τους

      μια θάλασσα φορεμένη

             στα σχέδια του χειμώνα.

Ξεδιαλέγοντας άναυδο τα βράδυα σχηματίζω τις φράσεις

        ποτίζοντας άνηθο ανασταίνω τα ήθη.

Δεν ξέρεις από έλευση ζωής

         κάπηλε χτηματία του χρόνου

                  δεν-ξέρεις-αριθμοσύνη.

Θ’ αποτελέσει θρίαμβο στα πιανίσιμα του μέλλοντος

           που κάπνιζα τις συλλαβές σκοτώνοντας

                    ζωύφια-δευτερόλεπτα.

Δε βαριέσαι; Τι Επίκτητος να σεργιανάς

          τι σωστά ντυμένος Αλ Καπόνε

με τη φαρδειά κορδέλα σου στο καπέλο σου

       με ρόδινες χοντρές γραβάτες…

Το γεγονός είναι ένα -: θα πεθάνεις.

         Χάσμα ο Σούμπερτ ανεξιχνίαστο.

ΦΑΡΕΤΡΙΟΝ (1981), Νίκος Καρούζος

2010-09-24T16:57:00.002+03:00

ARROGANT GIRL

η Μαγδαληνή
ποιήτρια σπλάτερ ερώτων
κομίζει μύρα
προ του ενταφιασμού μου

arrogant girl
arrogant girl
χημικά φιλιά
υπερόπτες μηροί
τα μπεκερέλ του γυμνού

"Κρεολή Σελήνη", Β. Πολύζος, Απόπειρα, 2010

2010-09-15T16:19:00.004+03:00

ΣΑΡΟΝ 1

"η Σαρον στέκεται μπροστά στο τέμπλο
δύο χαλκάδες
νωπό ζελέ
λυσίκομη
περιστερένια
μαντολινάτη
κι οι άγιοι χρεμεντίζουν
φτύνοντας τα χαλινάρια τους
το φως γλιστράει ανάμεσα
στις πευκοβελόνες τους
σαν χέλι"

"Κρεολή Σελήνη", Β. Πολύζος, Απόπειρα, 2010

ΣΑΡΟΝ 2

η Σάρον στέκεται μπροστά στο τέμπλο
λυχνία και στάμνος
χοάνη
κατακόμβη
κι οι άγγελοι
κατηφορίζουν μέσα της
ιματισμένοι και σωφρονούντες

στο δρόμο με τους πήλινους ανδριάντες
την εξαγόρασε ο καλός ποιμήν
αντί τιμής
δύο σηστερτίων

2010-09-12T23:43:00.002+03:00

ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ ΕΠΕΙΓΟΝ

Βάρκα ελήφθη

κουπί και θάλασσα όχι.

Αμέλησες ή τα έκλεψε η ίδια

η μεταφορική τους σημασία;

ΔΗΜΟΥΛΑ, ΕΥΡΕΤΡΑ

2010-09-03T12:36:00.001+03:00

"..............................................
Καὶ μὴ γελᾶς καὶ μὴν κλαῖς καὶ μὴ χαίρεσαι

Μὴ σφίγγεις ἄδικα τὰ παπούτσια σου σὰ νὰ φυτεύεις πλατάνια

Μὴ γίνεσαι ΠEΠPΩMENON

ΠΡΕΣΠΕΣ 21/8/10

Γιατί δὲν εἶναι ὁ σταυραητὸς ἕνα κλεισμένο συρτάρι

Δὲν εἶναι δάκρυ κορομηλιᾶς οὔτε χαμόγελο νούφαρου

Οὔτε φανέλα περιστεριοῦ καὶ μαντολίνο Σουλτάνου

Οὔτε μεταξωτὴ φορεσιὰ γιὰ τὸ κεφάλι τῆς φάλαινας.

Εἶναι πριόνι θαλασσινὸ ποὺ πετσοκόβει τοὺς γλάρους

Εἶναι προσκέφαλο μαραγκοῦ εἶναι ρολόι ζητιάνου

Εἶναι φωτιὰ σ᾿ ἕνα γύφτικο ποὺ κοροϊδεύει τὶς παπαδιὲς καὶ νανουρίζει τὰ κρίνα

Εἶναι τῶν Τούρκων συμπεθεριὸ τῶν Αὐστραλῶν πανηγύρι

Εἶναι λημέρι τῶν Οὔγγρων

Ποὺ τὸ χινόπωρο οἱ φουντουκιὲς πᾶνε κρυφὰ κι ἀνταμώνουνται

Βλέπουν τοὺς φρόνιμους πελαργοὺς νὰ βάφουν μαῦρα τ᾿ αὐγά τους

Καὶ τόνε κλαῖνε κι αὐτὲς

Καῖνε τὰ νυχτικά τους καὶ φοροῦν τὸ μισοφόρι τῆς πάπιας

Στρώνουν ἀστέρια καταγῆς γιὰ νὰ πατήσουν οἱ βασιλιάδες

Μὲ τ᾿ ἀσημένια τους χαϊμαλιὰ μὲ τὴν κορώνα καὶ τὴν πορφύρα

Σκορπᾶνε δεντρολίβανο στὶς βραγιὲς

Γιὰ νὰ περάσουν οἱ ποντικοὶ νὰ πᾶνε σ᾿ ἄλλο κελλάρι

Νὰ μποῦνε σ᾿ ἄλλες ἐκκλησιὲς νὰ φᾶν τὶς Ἅγιες Τράπεζες

Κι οἱ κουκουβάγιες παιδιά μου

Οἱ κουκουβάγιες οὐρλιάζουνε

Κι οἱ πεθαμένες καλογριὲς σηκώνουνται νὰ χορέψουν

Μὲ ντέφια τούμπανα καὶ βιολιὰ μὲ πίπιζες καὶ λαγοῦτα

Μὲ φλάμπουρα καὶ μὲ θυμιατὰ μὲ βότανα καὶ μαγνάδια

Μὲ τῆς ἀρκούδας τὸ βρακὶ στὴν παγωμένη κοιλάδα

Τρῶνε τὰ μανιτάρια τῶν κουναβιῶν

Παίζουν κορῶνα-γράμματα τὸ δαχτυλίδι τ᾿ Ἅη-Γιαννιοῦ καὶ τὰ φλουριὰ τοῦ Ἀράπη

Περιγελᾶνε τὶς μάγισσες

Κόβουν τὰ γένια ἑνὸς παπᾶ μὲ τοῦ Κολοκοτρώνη τὸ γιαταγάνι

Λούζονται μὲς στὴν ἄχνη τοῦ λιβανιοῦ

Κι ὕστερα ψέλνοντας ἀργὰ μπαίνουν ξανὰ στὴ γῆ καὶ σωπαίνουν

Ὅπως σωπαίνουν τὰ κύματα ὅπως ὁ κοῦκος τὴ χαραυγὴ ὅπως ὁ λύχνος τὸ βράδυ.
..................."

Ν. ΓΚΑΤΣΟΣ , ΑΜΟΡΓΌΣ

2010-08-30T11:56:00.003+03:00

C V
(1948-1960)

EΛBIEΛA, MEZ, DDT, INBI, ΩPΛ, OEΔB,

OΦH, AEK, OΣΦΠ, EPE, EΔA,

TTT, EEΣ, EIP, TAE, ΣΠAΠ, EHΣ, KTEΛ

(1961-1980)

ΔEΘ, XANΔ, ΠIKΠA, AXEΠA, WC, AΠΔ, IKY,

BBC, MGM, REM, UFO, 2CV, 4L, VW, MG, ΔX,

EΣO, ΣEAΠ, ΛOK, ΓEΣ, AM, AΣΔEN, KEBOΠ, APBXΠ, KΨM, BLR, ΓEEΘA, YENEΔ, TNT

OTE, ΔEH, OΣE, OA, EOT, EYΔAΠ, EPT,

TELEX, LP, HI-FI, B&O, CB, FM,

KOBA, KKE, KNE, EKKE, EAP, ΠAΣOK, ΔHKKI, ΔIANA, NΔ,

EΣA, KYΠ, EOKA,

HΠA (TWA, ITT, FBI, CIA, LA, JFK), DDR, EΣΣΔ (KGB, GPU),

WMF, AEG, NEFF, IBM,

ΠAOK, UEFA, ΠPOΠO, OΠAΠ,

ΦEK, ΠΔ, ΓEΣEE, AΔEΔY, TΣ, ΠΦ, OAEΔ
(1981-2008)

NΠIΔ, IKA, OE, EΠE, AΦM, AMA, ΔOY, ΦAEE, ΦΠA, ΛAΦKA, EKAΣ, AΣEΠ, ΣΔOE,

EΔE, AEΠ, OOΣA, KEΠ, OAKA,

IX, BMW, ABS, KOK, EΛΠA, KTEO,

TLS, KOA, EΛΣ, VIP, EKEBI, OΣΔEΛ,

FIR, FYROM, EOK, EE, OΠEK, KΠΣ,

ΓOK, YΠEXΩΔE, MDF, PVC, TEE,

EΛTA, EMY, ΔEKO, MHKYO,

ΣYPIZA, EΛAΣ, 17N, MAT, ΓAΔA,

EΣY, TEBE, EKAB, KAT, ΓNA, KAΠH, OAEE

HIV, HDL, LDL, LDH, RBC, TKE, PSA, γ-GT,

TV, VHS, FAX, SIM, PIN, PUK, SMS, MMS, 3G

EKAM, ATM, BTU, DHL, WWF, MME, AGB, EBU,

RPG, CD, DVD, DCC, DVD-ROM,

PC, UPS, RAM, MB, GB, HP, XP, USB, ADSL, MP3, i-POD, GPS,

DTP, RGB, CMYK, JPG, WWW, CERN

SOS
ΔHMHTPHΣ KAΛOKYPHΣ

2010-07-28T23:52:00.002+03:00

Διαβάζει ένα βιβλίο προσηλωμένη ψυχή τε και σώματι. Και τι σώματι! Flocafe Aμαρουσίου εννέα και μισή το πρωί. Κάθε τόσο κάνει μια χειρονομία με τακτικότητα εκκρεμούς. Να ʼναι κάποιο μυγάκι που την ενοχλεί, ένας ανεπαίσθητος χαιρετισμός προς τον απέναντι νεαρό ή ένα άπαγε προς εμένα αφού,δεν μπορεί, θα ʼχει πιάσει το βλέμμα μου πάνω της ερωτηματικό, αυμαστικό, αποσιωπητικό.

Πάνω στην ώρα χτυπάει το κινητό της. Το σηκώνει και μιλάει ρώσικα, χειρονομώντας, σαν να τα γράφει στον αέρα. Ακούω, βλέπω, σωπαίνω κι ας μην καταλαβαίνω, μαγεμένος από την ενσαρκωμένη προσωδία της ομορφιάς της. Εύχομαι ποτέ να μην τελειώσει, μα κάποτε τελειώνει.

Ξαφνικά σηκώνει το ανοιχτό βιβλίο με το ένα χέρι στο ύψος του στήθους της και το κλείνει απότομα σαν μυγοπαγίδα. Το ανοίγει μετά προσεκτικά, φυσάει τη σελίδα και με κοιτάζει κατάματα. Χαμογελάω χαζά.

– Πούσκιν; τη ρωτάω.

– Πούσκιν, μου απαντάει.

– Ρωσίδα; της κάνω.

– Ουκρανή, διορθώνει.

Πουτάνα, σκέφτομαι.

– Όχι・ ποιήτρια, μου λέει.

Και ξανακάνει την ίδια χειρονομία-μυγάκι, που τώρα μεταφράζω άπαγε αμέσως, σίγουρος πλέον ότι τόση ώρα διάβαζε τις σκέψεις μου.

γυναικων, Μιχάλης Γκανάς

2010-07-21T02:20:00.000+03:00

Αναγνωστάκης Μανώλης - Επιτύμβιον

Πέθανες κι έγινες κι εσύ: ο καλός.

Ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.

Τριάντα έξη στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι αντιπροέδρων,

εφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που πρόσφερες.

Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το 'ξερα τι κάθαρμα ήσουν,

τι κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα.

Κοιμού εν ειρήνη δε θα 'ρθω την ησυχία σου να ταράξω.

(Εγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω

πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο).

Κοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,

ο λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης

2010-06-24T23:39:00.003+03:00

Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ του Μ. Σαχτούρη
"Το μυαλό μου κουρασμένο
πώς έπεσα
και τσακίστηκα
τώρα
με δεκανίκια
χρυσά τρίγωνα, χρυσά τετράγωνα γύρω κρεμνάω
τώρα η άσπρη φίλη μου, μαύρο φάντασμα
τώρα η μαύρη φίλη μου άσπρο φάντασμα
κι εκείνη που χάθηκε με τ' ασημένιο καρφί
στον ποταμό
δεν ξέρω ποιος; ο ήλιος ή το χιόνι
δεν ξέρω ποια; τα χελιδόνια ή τα σπουργίτια
μετράω ολοένα μετράω
η μητέρα μου ολοένα κλαίει
μετράει η μητέρα μου ολοένα μετράει. "

2010-06-18T15:09:00.000+03:00

"Πεθαίνουν τα όνειρά μας μέσα στην εκπλήρωση.

Και μόνο εκείνα τ' άλλα, που η τύχη ή έστω οι περιστάσεις

τους αρνήθηκαν την ύπαρξη, εκείνα ζουν για πάντα.

Κι όταν, καμιά φορά, ξυπνάς τη νύχτα

τ' ακούς να πεταρίζουν μέσα σου, τεράστια κι άγρυπνα

σαν τα δυστυχισμένα βλέφαρα των τυφλών"

Τ.ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

2010-06-14T21:01:00.002+03:00

e-mail
"Να παίρνεις γράμματα απ όλες τις γωνιές του κόσμου
κι εκείνο το ένα, το ρημάδι, να μη λέει να φανεί"

Πρέπει τώρα να κάψω μία μία τις λέξεις
για να θυμηθώ ξανά το πρόσωπό σου
Ακολουθία Fibonacci, Ευγενία Λουπάκη

2010-06-11T22:34:00.002+03:00

"Αίφνης, μια φωτεινή κηλίδα
Ένα κορίτσι, με καλώδια στ αυτιά
Και πέντε σκουλαρίκια
Με τη γυμνή κοιλιά προτεταμένη
Κοιτάει μοβόρικα πίσω απ τα παρανο- ι-κά μαλλιά του
Ας της χαμογελάσουμε σήμερα
Θα τη λοβοτομήσουμε αύριο"

Ακολουθία Fibonacci, Ευγενία Λουπάκη

2010-06-02T22:24:00.004+03:00

το πλοίο μου στο λιμάνι

και τα πανιά του έχουν σκορπίσει

άκουσέ με ομορφούλα

χάιδεψέ μου το κεφάλι

δεν υπάρχει τίποτα πέρα από δω

τίποτα δεν έχει γίνει

τίποτα δεν θα ειπωθεί

beyond here lies nothin, BOB DYLAN

ΘΕΑΤΡΟ ΑΤΤΙΣ, ΜΑΟΥΖΕΡ

2010-05-28T11:45:00.004+03:00

O διάβολος με το κηροπήγιο (Απάνθισμα Γ. Δουατζής)

...κι ύστερα ξανά μονάχος μ'ένα ωραίο παράθυρο στο χέρι, που το

είχα βρεί μες στ' όνειρο...

Σκέφτομαι, αλήθεια, γιατί όλα αυτά, αφού με πολύ λιγότερα μπορεί κανείς να χαθεί.

...η εξέγερση θα γίνει τα μεσάνυχτα, έλεγαν, "έτσι θα μάθουμε και την ώρα", είπε κάποιος...

Δώσε, λοιπόν, Kύριε, σε κάθε βιβλίο να υπάρχει μια σελίδα σκισμένη...

..." θα το βρείς, του λέω, αλλά ύστερα τί θα κάνεις! "

...ώ χρόνε, γέρο-υφαντή, άφησε μιά καλή ιστορία για το τέλος.

Eίμαι άντρας, και με μιά φτωχή βιογραφία πρέπει να ετοιμάσω

μιά δίκαιη αναχώρηση.

...στις έγκυες μάλιστα σήκωναν το φόρεμα

κι έβρισκαν πανάρχαια κλοπιμαία...

Yπάρχουν, αλήθεια, χιλιάδες τρόποι να κερδίσει κανείς τη ζωή του

μα ένας μόνο για να τη χάσει.

...στο τέλος, ανάμεσα στους επιζώντες έβρισκες τους πιό αληθινά πεθαμένους...

...και πές στους φίλους μας

πως έχασαν την αιωνιότητα, μονάχα εκείνοι που έπαψαν να τη

θυμούνται...

Φτωχή ανθρωπότητα, δεν πρόφτασες ούτε ένα μικρό κεφάλαιο να

γράψεις ακόμα...

Aλλά δεν μπορώ παρά να κλάψω, κάθε φορά που το χέρι μου αγγί-

ζει στον αφαλό της πόρνης

αυτά τα μικρά χνούδια - σαν κάποιος να μου συνεχίζει μια τρυφερή

διήγηση

απο πολύ μακριά...

..κι οι πραγματικές ιστορίες έγιναν σπάνιες.

...λύσσαγαν που τους ξέφευγα διαρκώς,

δεν ήξεραν

πως έπρεπε να πάω το γράμμα...

Kι όλα τα σχέδια για τη μεγάλη

απόδραση κλεισμένα σ' ένα μικρό άχρηστο κουτί,

έτσι που αν το άνοιγαν δε θά 'βρισκαν παρά λίγο χιόνι από έναν

παιδικό περίπατο...

...ή να πονέσω τόσο πολύ που ο Θεός να υπάρξει...

...κάθε φορά που κάποιος μπαίνει στη ζωή σου,

είναι σαν να σου παίρνει μια βελόνα γραμμοφώνου, ώσπου, τελικά,

πρέπει να τραγουδήσεις μόνος σου...

Συλλογιέμαι, αλήθεια, πως άν είχα μια αιωνιότητα στη διάθεσή μου

θ' αποτελείωνα, ίσως, αυτό το ταξίδι απ' την πόρτα μου ώς τ' αντικρινό περίπτερο... ...ώσπου ένα μικρό τυχαίο άστρο μου 'παιρνε και το τελευταίο επιχείρημα

πως δεν είναι ωραίος ο κόσμος!

...δεν έμεναν παρά τα λιγοστά φανάρια με το κίτρινο φως

κι η νοσταλγία ενός κόσμου έξω απ' τον κόσμο.

...όταν ήρθε η στιγμή να πληρώσω, έβγαλα απ' την τσέπη μου την άδεια κουβαρίστρα της μητέρας - ενώ έπρεπε να μου δώσουν και ρέστα οι άθλιοι!

...η εξέγερση έριχνε πάνω απ' την πόλη μιά σκάλα, σαν την προσευχή...

Eίμαι, λοιπόν, ξεγραμμένος

σαν το θαύμα που κάνει ακόμα πιό αβέβαιη τη ζωή...

...σαν τους φτωχούς συγγενείς που τους αφήνεις να σε κλέβουν,

για να νοώθεις πιό πλούσιος...

...αφού όλα όσα ζούμε απλώς περνούν

και μόνο αργότερα θα γίνουν μέσα μας.

...αφού η ομορφιά είναι το πιό συλλογισμένο απ' τα πένθη μας...

...κι ο οίκτος έχει ξύλινο πόδι κι ακούγεται...

...κι ο Bλαδίμηρος Iλιτς έκανε τον πεθαμένο για να μη συναντήσει το βλέμμα μου

(1975),Τάσος Λειβαδίτης

2010-05-28T11:38:00.001+03:00

2010-05-10T10:13:00.002+03:00

"Το επεισόδιο έληξε". Η βάρκα του έρωτα συντρίφτηκε πάνω στην καθημερινότητα. Έχω ξοφλήσει τους λογαριασμούς μου με τη ζωή. Προς τι, λοιπόν, η απαρίθμηση των αμοιβαίων πόνων, των συμφορών και των προσβολών; Να 'στε ευτυχισμένοι.»

2010-05-09T01:08:00.002+03:00

2010-05-05T21:05:00.001+03:00

"Δε μ' αρέσει να γράφω
επαναστατικές προκηρύξεις,
φιοριτούρες, έπη
και διθυραμβικές γελοιότητες.

Για έρωτες μ' αρέσει να μιλάω
και για φιλίες,
τυχαία περιστατικά
τσιτάτες διασκεδάσεις και οινοποσίες.

Τ' άλλα τ' αφήνω στους επίκαιρους!"

Nέστορας Ι. Πουλάκος "Βακχικόν".

2010-04-26T23:32:00.000+03:00

ΣΤΗΝ ΠΑΡΈΑ ΤΗΣ ΚΑΝΕΛΛΑΣ 23/4/2010

2010-04-19T21:54:00.004+03:00

Απόπειρα στο Άγιο Όρος

"Τίποτε μαραμένο κι όλα ευωδιαστά στον Άθω.
Μακάριες υγρασίες στους τοίχους
εξογκωμένο το σκοτάδι ως το ξημέρωμα
τραχιά κρεβάτια κι αγουροξυπνήματα ως αρμόζει.
Και βλοσυρή τροφή της αγιοσύνης.
Ήδη ανάερα σουρσίματα διαδρόμων
μυστήρια συνοφρύωσης και κρυφομιλήματα
από αβαρείς καλόγερους μας οδηγούν
στον απόλυτο θόλο :
εκεί προϊστορικά κεριά με τη σοφία τους άσβεστη
εκεί κι οι συνεχείς προσευχές
σαν χτύπος της καρδιάς.
Κανένας πια μες στην κατάνυξη δεν αμφιβάλλει
πως με ασφάλεια πλησιάζει η σωτηρία.

Κίνδυνος μέγας
κι απ τον οποίο με τη φυγή μας
πρέπει να σωθούμε"

Αφιέρωμα στους φίλους της απόπειρας

Και στην αναγεννημένη φίλη που στειλε τη βροχή για ν αλλάξω το νερό στις φωτογραφίες.
Μπαρ "το ναυάγιο " , 2η πρωινή, στο πέρασμα από τη πόλη των φαντασμάτων.

2010-04-11T14:19:00.005+03:00

Κηδείας εγκώμιο

"Στις εκκλησίες Σου
θα με δεις να μπαίνω
μόνο σε κηδείες
Εκτός απ της απώλειας
την οργή και την οδύνη
πρέπει συχνά και τη νεκρώσιμη
ν ακούω ακολουθία.
Ν ακούω πως κάποτε
περ απ τους τ αγαθά
όλοι οι τα φαύλα πράξαντες
- και ποιος να εξαιρεθεί ?
απ τη γαλήνη των μνημείων θα εγερθούν
αβοήθητοι σε Ανάσταση, λες, Κρίσεως.
Τέλος πρέπει ν ακούω πως νίπτεις και τας χείρας
ότι ου ποιείς το Θέλημά Σου
αλλά εκείνο ενός αορίστου Πατρός
Κηδεία
τυφλή απειλή
υπόσχεσης αθέτηση.
Κηδεία
Μεγάλη εσύ Παρασκευή του ανθρώπου
δίχως Σάββατο"
Γ. ΒΑΡΒΕΡΗΣ, ο άνθρωπος μόνος

2010-03-31T22:40:00.003+03:00

"Εδώ και σαράντα χρόνια
ο θάνατος στέκει πλάι μου
είναι μι ασπροντυμένη κοπέλα
κάθε μέρα μου ζυμώνει το ψωμί
μαντάρει τις κάλτσες
που και που ρίχνει μια κρυφή ματιά
και με κοιτάζει.

Κι εγώ γράφω κόκκινους στίχους
χτίζω γκρεμίζω πύργους
στην Ισπανία
και περνάνε χρόνια και χρόνια
ασπρίζουν τα μαλλιά της κοπέλας
ασπρίζουν τα μαλλιά του θανάτου
κάθε μέρα μου ζυμώνει το ψωμί
μαντάρει τις κάλτσες
κι όλο ρίχνει κλεφτές ματιές
ματιές απορημένες
σε μένα
που ατάραχος πάντα χτίζω
γκρεμίζω πύργους
στην Ισπανία"

2010-03-27T23:50:00.001+02:00

Αναπόληση
"Θα καταργήσω τον ουρανό θα καταργήσω τη γη
και θ' αφήσω μόνο ένα ουζερί
για ένα πιοτό για ένα τραγούδι για ένα χορό
κ' εσύ
να περνάς απ' έξω."

2010-02-25T23:46:00.001+02:00

"Το παντελόνι του το άφησε στα δόντια των σκύλων.
Με το σακάκι του σκέπασε ένα άγαλμα"
Τάσος Λειβαδίτης

2010-02-21T20:37:00.003+02:00

Τον φάγαμε τον πούστη!

Ας σταθεί η Ελλάς του Νόμου και της Τάξης προσοχή μπροστά στις τέσσερις αυτές λέξεις του μεθυσμένου από θρίαμβο αστυνομικού, που διαπιστώνει ότι οι σφαίρες του βρήκαν τον ζωντανό τους στόχο στον Βύρωνα. Κι ας λέει τώρα ο χάρος με στολή ότι δεν το ήθελε, έκανε λάθος, νόμισε, διατελούσε εν συγχύσει, μπερδεύτηκε, άνθρωπος είναι κι αυτός. Εμείς κρατάμε τον πληθυντικό της αλήθειας: Τον φάγαμε! Πολλοί μαζί, καθείς με τα όπλα του. Και ξέρουμε ποιοι...

Τον φάγαμε για τα καλά μάλιστα! Επί ώρες περιφερόταν ο νεκρός χωρίς όνομα, χωρίς πατρίδα, παραλήπτης Κύριος οίδε πόσων σφαιρών χωρίς αποστολέα. Ούτε ο υπουργός του πένθους, ούτε η αστυνομία της «επιτυχίας», ούτε τα παμφάγα της ενημέρωσης μπορούσαν βρουν το όνομά του, την εθνικότητά του, την ταυτότητα των σφαιρών που τον σκότωσαν. Ενώ βρήκαν αμέσως τα πάντα για τους «άλλους», τους κακοποιούς. Και τα ονόματά τους και την αλβανική τους ρίζα και το όνομα του Αλβανού πατρός και το όνομα της Αλβανίδας μητρός και το ποινικό τους μητρώο και το πόσο αδίστακτοι είναι.

"Οι σάλπιγγες αναγγέλλουν κρεμάλες,
κι ασήμαντα ανθρωπάκια εξαγγέλλουν
όσα δεν θα μπορέσουν να κάνουν ποτέ".

2010-02-10T20:45:00.003+02:00

"Μη γίνεσαι τυραννικός στις αναμνήσεις.
Δεν ζητάς μόνο την περίμετρο
των αισθημάτων που τους έδωσες προς φύλαξιν.
Επακριβή τη διάμετρο της έντασής τους απαιτείς.

Τρομάζουν."

2010-02-06T20:57:00.002+02:00

'ΜΑΝΟΝ ΛΕΣΚΩ

Κανέναν έχω
αν κι εχεις εσύ τα όσια
Η συμπονετική εσύ
με τα βαΜμένα νύχια
Έχω αντισκωριακό
αν κι εσύ ξέρεις
πως ν αλλάζεις τη φθορά
κρατώντας λίμα'

Γ. Β. ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

2010-01-22T14:11:00.003+02:00

"Να σε κεντήσω στις μοναξιές
θριαμβικά θα δραπετεύσεις,
άγνωστη θα περιπλανηθείς
σε λεξιλόγια φτηνά
κι αργόσχολα θα σε θυμηθούν
οι τιμητές των ωραίων.
Πώς να σε πω
που αγκομαχάς ν' ανέβεις ένα στίχο!"

Κ. ΦΩΤΕΙΝΌΣ, ένας φωτισμένος δάσκαλός μας

Το απόσπασμα δάνειο από το blog fata morgana

2010-01-10T23:46:00.006+02:00

ISTANBUL DEC 2009

2010-01-04T14:38:00.002+02:00

"Δύσκολο πάντα το χάραγμα της πρώτης γραμμής. Διαφαίνεται/ η πρόθεση του καλλιτέχνη, ο δισταγμός, η αβεβαιότητα του τέλους. Πιο/ πέρα/ το βήμα ελαφρώνει σα να πατάς επάνω σε πευκοβελόνες, στο λόφο/ διακρίνεις κάποιον που κουτσαίνει μ' ένα καλάθι σταφύλια/ η έγκυος γυναίκα κρατάει στην αγκαλιά της μια παχιά κίτρινη κότα/ μπορείς να τραβήξεις λοξά προς τη θάλασσα, ξέροντας πια/ τη μυρωδιά του αλατιού και του κομμένου ξύλου, ξέροντας ακόμα/ ότι στ' αμπάρι του αραγμένου πλοίου είναι δεμένο το καλό λιοντάρι,/ αυτό με τις πολλές πληγές, αυτό που κοιτάει σα μητέρα."

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΝ ΤΗ ΔΥΣΚΟΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 2009

Η ΑΥΡΑ ΤΟΥΣ ΑΣ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΜΕΝΟΝΤΕΣ

2009-12-14T21:53:00.005+02:00

Ο Αλή με τα Γαλάζια Μάτια,
Ένας από τους τόσους γιους των γιων,
Θα κατεβεί από το Αλγέρι, πάνω σε καράβια
Με πανιά ή κουπιά. Θα είναι
Μαζί του χιλιάδες άνθρωποι
Μικρόσωμοι και με τα μάτια
Των φτωχών σκύλων των πατεράδων
Πάνω στις βάρκες τις φτιαγμένες στα Βασίλεια της Πείνας.
Θα φέρουν μαζί τους τα μωρά,το ψωμί και το τυρί, στα λαδόχαρτα της Δευτέρας του Πάσχα.

Θα φέρουν τις γιαγιάδες και τα γαϊδούρια,
Πάνω στις τριήρεις τις κλεμμένες στα αποικιακά λιμάνια.
Θα ξεμπαρκάρουν στον Κρότωνα, στο Πάλμι,
Κατά εκατομμύρια, ντυμένοι με ασιάτικα
Κουρέλια και με αμερικανικά πουκάμισα.
Μεμιάς οι Καλαβρέζοι θα πουν
Όπως αλήτες σε αλήτες:
«Να οι παλιοί αδερφοί,
Με τους γιους και με το ψωμί και το τυρί!».
Από τον Κρότωνα και το Πάλμι θ’ ανεβούν
Στη Νεάπολη, κι από κει στη Βαρκελώνη
Στη Θεσσαλονίκη και στη Μασσαλία,
Στις Πολιτείες της Διαφθοράς.
Ψυχές και άγγελοι, ποντίκια και ψείρες,
Με σπέρμα της Αρχαίας Ιστορίας,
Θα πετάξουν μπροστά στους νέγρους.
Αυτοί πάντα ταπεινοί
Αυτοί πάντα αδύναμοι
Αυτοί πάντα φοβισμένοι
Αυτοί πάντα κατώτεροι
Αυτοί πάντα ένοχοι
Αυτοί πάντα υπήκοοι
Αυτοί πάντα μικροί,
Αυτοί, που δε θέλησαν ποτέ να γνωρίσουν,
Αυτοί που είχαν μάτια μόνο για να παρακαλούν,
Αυτοί που έζησαν σα ληστές,
Στο βάθος της θάλασσας, αυτοί που έζησαν σαν τρελοί
Στη μέση τ’ ουρανού,
Αυτοί που φτιάξανε
Νόμους έξω από το νόμο,
Αυτοί που προσαρμόστηκαν
Σ’ έναν κόσμο κάτω από τον κόσμο
Αυτοί που πίστεψαν
Σ’ έναν θεό δούλο του θεού,
Αυτοί που τραγούδησαν
Στις σφαγές των βασιλιάδων,
Αυτοί που χόρεψαν
Στους πολέμους των αστών,
Αυτοί που προσευχήθηκαν
Στους εργατικούς αγώνες
καταθέτοντας την τιμιότητα
Των χωριάτικων θρησκειών,
Ξεχνώντας την τιμή
Του υποκόσμου,
Προδίνοντας την ειλικρίνεια
Των βαρβαρικών λαών
Πίσω από τους δικούς τους Αλή με τα Γαλάζια
Μάτια – θα βγουν κάτω από τη γη για να ληστέψουν –
Θ’ ανέβουν από το βάθος της θάλασσας για να σκοτώσουν –
Θα κατεβούν από τα ύψη του ουρανού
Για ν’ αρπάξουν – και για να μάθουν στους συντρόφους
Εργάτες τη χαρά της ζωής –
Για να μάθουν στους αστούς
Τη χαρά της ελευθερίας –
Για να μάθουν τους χριστιανούς
Τη χαρά του θανάτου
Θα καταστρέψουν τη Ρώμη
Και πάνω στα ερείπιά της
Θα καταθέσουν το σπόρο
Της Αρχαίας Ιστορίας.
Ύστερα με τον Πάπα και με το κάθε άγιο μυστήριο
Θα πάνε σαν τους τσιγγάνους
Τον ανήφορο προς τη Δύση και το Βορρά
Με τις κόκκινες σημαίες
Του Τρότσκι να κυματίζουν…

Πιέρ Πάολο Παζολίνι

2009-12-13T19:51:00.001+02:00

"Να τριγυρνά ξυπόλυτη στο σπίτι
με την κρυφή λαχτάρα ενός χορού
κι ένα βραχιόλι στον αστράγαλο"

2009-12-10T15:13:00.002+02:00

γ-αλλικός
α-ξιός
λ-ουδίας
α-λιάκμονας

2009-12-01T18:43:00.005+02:00

εντός εναλλάξ

"δρέπω την εύφορη αδράνεια τριγύρω"
Η φωτογραφία είναι ευγενική προσφορά της " areti"

2009-11-28T00:04:00.004+02:00

Tο Νησί στη Λίμνη

Θεέ μου, Αφροδίτη, Ερμή, προστάτη των κλεφτών,
Δώστε μου, σας παρακαλώ πολύ, εν ώρα ανάγκης
ένα μικρό καπνοπωλείο,
Με τα γυαλιστερά κουτάκια
στοιβαγμένα τακτικά στα ράφια
Και τον ανάριο, μυρωδάτο καπνό
και το σέρτικο
Και τον ξανθό Βιρτζίνια
σκόρπιο κάτω από τις γυαλιστερές, γυάλινες βιτρίνες,
Και μιά όχι και τόσο λιγδιασμένη ζυγαριά
Και τα τσουλάκια να μπουκέρνουν για καναδυό κουβέντες
του ποδαριού
Να πούνε την παρόλα τους και να σιάξουν λίγο τα μαλλιά τους.

Θεέ μου, Αφροδίτη, Ερμή, προστάτη των κλεφτών,
Δανείστε μου ένα μικρό καπνοπωλείο
ή στρώστε με σε κάποιο, τέλος πάντων, επάγγελμα
Μακριά από το κερατένιο τούτο επάγγελμα του λογοτέχνη
που πρέπει να 'χεις πάντα τα μυαλά σου τετρακόσια.

Μετ. Τάσος Κόρφης/giorgosmixos.blogspot.com

Με αφορμή τη χτεσινοβραδινή κουβέντα στο Μύλο

2009-11-25T16:35:00.004+02:00

"Πολλές φορές σε ζήτησε το απόγευμα:
Κι άλλες επίμονες φορές σε φώναξε
μεσ από έξι λαϊκά τραγούδια
για πιάνο
και για δύσκολο απόγευμα."

2009-11-20T15:15:00.002+02:00

Η προγραμματισμένη χθεσινοβραδινή παρουσίαση του βιβλίου στη ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ήταν μια αφορμή για έναν ουσιαστικό διάλογο για μια χαίνουσα πληγή. Οι τραμπουκισμοί των 'Ελληναράδων" και οι κραυγές για προδότες και τουρκαλάδες δεν επέτρεψαν στον Γκουρογιάννη να εκφραστεί ελεύθερα, έτσι απέκλεισαν και το δικαίωμα όσων διαφωνούσαν να τον αντικρούσουν. Το χθεσινό μπάχαλο ευνόησε μόνο τους φασίστες.

2009-11-18T16:20:00.008+02:00

"Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ'αλλού φερμένο, δέν τ'αντέχουν οί άνθρωποι.."

Subscribe Free
Add to my Page
Αφιερωμένο στους ομώνυμους κι ετερώνυμους επισκέπτες του blog,

Αντίδωρο στην areti,

Στον nikitas http://nikitas-myblog.blogspot.com/ που χάθηκε απ την γειτονιά.

2009-11-17T14:37:00.001+02:00

"Κύριε δώσε μου ένα υπνωτικό
να κοιμηθεί
όλη η έρημος έξω"

Εκ του Ανεσπέρου

2009-11-13T12:22:00.003+02:00

"Περπάταγες θαρρώ.
Κι ούρλιαζε η μεγάλη πόλις πάνω απ το σφεντάμι
με ξύλινο φακό ειδομένη.
Και δεν κατάλαβες ποιός εθυμήθη."

Άμμων Τέμενος, Μιχάλης Κατσαρός, 1997

2009-11-11T23:39:00.002+02:00

"Την πόρτα χτύπησε.
Αν σου ανοίξουν μπες.
Αλλιώς κοιμήσου στο σκαλοπάτι
όπου καλύτερα θα ονειρευτείς
για το τι γίνεται στη σάλα."

2009-11-06T22:25:00.001+02:00

Μ. ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΟΜΟΡΦΙΑ

Ράντισε τήν ἀσκήμια μ’ ὀμορφιά
πῆρε μιά κιθάρα
πῆρε ἕνα ποτάμι πλάι-πλάι
Τραγουδώντας

Ἔχασε τή φωνή του
τοῦ τήν ἔκλεψε ἡ ἔξαλλη γυναίκα
πού ‘κοψε τό κεφάλι της στά κόκκινα νερά
κι ὁ φτωχός δέν ἔχει πιά φωνή νά τραγουδήσει
καί τό ποτάμι τό ἤρεμο κεφάλι
κυλάει μέ βλέφαρα κλειστά

Τραγουδώντας

Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ (1945)

2009-11-03T15:18:00.003+02:00

SALOME

2009-11-03T14:55:00.007+02:00

Φεγγαρόφωτο προς τιμήν της Σαλώμης.
Το χιούμορ είναι βραδύτητα, δεν είναι
για βιαστικούς.
Αλλ η σελήνη ριγηλή και διεθνής κι ανήκουστη
σκυλιάζει από ερεβώδεις ορμές -
αβρό μου φαινόμενο.
Στο κλάμα είμαι μαγευτική, δεν είμαι? -
αλαζόνευε η φωνούλα της Σαλώμης.

ΡΗΤΗ ΣΙΩΠΗ . ΝΌΤΙΣΜΑ, ΕΡΥΘΡΟΓΡΑΦΟΣ, 1988, Ν. ΚΑΡΟΥΖΟΣ

2009-10-25T20:22:00.002+02:00

2009-10-25T20:10:00.000+02:00

2009-10-25T20:08:00.000+02:00

2009-10-24T19:10:00.011+03:00

ΒΑΡΚΕΛΏΝΗ

Όπου η Αρχιτεκτονική υπηρετεί το γλυπτό, ο καθολικισμός μπερδεύεται με τον αναρχοσοσιαλισμό, τα καταλανικά εξωθούν τα ισπανικά, η πολεοδομία τολμά να αναμετριέται με το κλασικό και να πειραματίζεται

2009-10-13T23:03:00.005+03:00

Pedro Almodóvar's Broken Embraces

Penelope Cruz: 'Pedro's the reason I became an actress'

2009-10-11T21:28:00.002+03:00

"Η μόνη έπαρση που αξίζει : η στύση"
ΔΙΟΝΎΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ, ΌΛΑ ΤΑ ΔΕΙΛΙΝΆ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

2009-09-25T21:14:00.004+03:00

"Άτθις, Γογγύλα, Γυρινώ, Ανδρομέδα,
Αλίνα, Κίττυ, Λένα, Κατερίνα,
κορίτσια του παλιού καιρού, μ ακούτε?"

2009-09-14T21:52:00.010+03:00

LUZ CASAL

Τρυφερά και παθιασμένα ταξίδια
Un ano de amor
Piensa en mi απ τα ψηλά τακούνια
Η Luz Casal η απόλυτη ντίβα

Tacones Lejanos

http://www.youtube.com/watch?v=Y3FT3vFzQw0
Si tienes un hondo penar
Piensa en mÃ
Si tienes ganas de llorar
Piensa en mÃ

Ya ves que venero tu imagen divina
Tu pÃ¡rvula boca que siendo tan niña
Me enseñÃ³ a pecar

Piensa en mÃ
Cuando beses
Cuando llores
TambiÃ©n piensa en mÃ

Cuando querias quitarme la vida
No la quiero para nada
Para nada me sirve sin ti

Piensa en mÃ
Cuando beses
Cuando llores
TambiÃ©n piensa en mÃ

Cuando querias quitarme la vida
No la quiero para nada
Para nada me sirve sin ti

No puedo vivir
Si me faltas tÃº
No puedo vivir
No puedo vivir
Si me faltas tÃº
No puedo vivir
Si me faltas tÃº
No puedo vivir

i tienes un hondo penar
Piensa en mi
Si tienes ganas de llorar
Piensa en mi --- If you have a deep wave of pain
Think of me
If you feel like you're going to cry
Think of me
--- Ya ves que venero tu imagen divina
Tu parvula boca que siendo tan niña
Me enseño a pecar --- You know that I worship your divine image
Your childlike mouth
Taught me to sin --- Piensa en mi
Cuando beses
Cuando llores
Tambien piensa en mi --- Think of me
When you kiss
And when you cry
Think also of me --- Cuando querias quitarme la vida
No la quiero para nada
Para nada me sirve sin ti --- If you want
Take my life away from me
I don't want it for anything
It's useless to me
Without you

2009-08-23T21:16:00.000+03:00

"Δεν είτανε πως δεν τον γνώρισε στο φως της παραστιάς· δεν είταν

τα κουρέλια του επαίτη, η μεταμφίεση, – όχι· καθαρά σημάδια:

η ουλή στο γόνατό του, η ρώμη, η πονηριά στο μάτι. Τρομαγμένη,

ακουμπώντας τη ράχη της στον τοίχο, μια δικαιολογία ζητούσε,

μια προθεσμία ακόμη λίγου χρόνου, να μην απαντήσει,

να μην προδοθεί. Γι' αυτόν, λοιπόν, είχε ξοδέψει είκοσι χρόνια,

είκοσι χρόνια αναμονής και ονείρων, για τούτον τον άθλιο,

τον αιματόβρεχτο ασπρογένη; Ρίχτηκε άφωνη σε μια καρέκλα,

κοίταξε αργά τους σκοτωμένους μνηστήρες, στο πάτωμα, σα να κοιτούσε

νεκρές τις ίδιες της επιθυμίες. Και: «καλωσόρισες», του είπε,

ακούγοντας ξένη, μακρινή, τη φωνή της. Στη γωνιά, ο αργαλειός της

γέμιζε το ταβάνι με καγκελωτές σκιές· κι όσα πουλιά είχε υφάνει

με κόκκινες λαμπρές κλωστές σε πράσινα φυλλώματα, αίφνης,

τούτη τη νύχτα της επιστροφής, γυρίσαν στο σταχτί και μαύρο

χαμοπετώντας στον επίπεδο ουρανό της τελευταίας της καρτερίας"

2009-08-14T23:26:00.000+03:00

Όταν ντύνομαι, στολίζω ένα κομμάτι του πόθου μου που θα ξαστοχήσει

2009-08-06T22:48:00.002+03:00

ΠΑΝΣΈΛΗΝΟΣ
ο πρωί
εκτάκτως σύννεφα του Αυγούστου μερικά
πέρα στο βάθος του ορίζοντα που τρέμει
σαν να τον διατρέχουν
ρίγη μολυβιά

και το βράδυ
ψύχραιμη λιτανεία πανσελήνου
μες στα στενά και αδιέξοδα σοκάκια
μιας κάρτας σου που έλαβα
"...κουράστηκα
...λυπάμαι. Χαιρετώ"

με κούριερ εντός της σήμερον επίδοση.

Τι βιαστικός
λες και χωρίς πανσέληνο αύριο
δε θα 'βλεπες να εκλείψω.

-κική δημουλά-

2009-08-05T21:42:00.003+03:00

ΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΜΑΤΙΑ

Ω το φριχτό μαρτύριο του άλλου σώματος
παρείσακτου μες στο σκοτάδι ανάμεσά μας
και τα κλειστά σου μάτια δήθεν ηδονής
που δραπετεύουν ψάχνοντας το
και τα κλειστά μου μάτια να φαντάζονται
σώματα ρυμουλκά
που θέλησα στους δρόμους·
τι ανυποψίαστα σπλαχνικοί για τα κορμιά μας
οι ξένοι που ποθήσαμε
δε σου μιλάω λοιπόν πέτα μαζί του
μη μου μιλάς θα σκιάξεις το ίνδαλμά μου·

μέχρι ν’ ανοίξουμε τα μάτια μας κι οι δυο
τώρα που σωριαστήκαμε
και φύγαν
κι εσύ αγαπάς
αυτό το πέος χτυπημένο ορτύκι
όπως το χέρι μου
τα ποιήματά μου
τα γυαλιά μου.

Γ. Βαρβέρης

Την φωτό μας την έστειλε φίλη από το βορρά την οποία και ευχαριστούμε από το "αφιλόξενο" Ιόνιο.

2009-07-29T21:44:00.005+03:00

Διακοπές

Βρίσκεις και πάλι τον αδιάφορα χρήσιμο χρόνο,
κόβεις με σημασία ένα φύλλο, ρίχνεις μια λέξη
μέσα στο σκοτεινό πηγάδι και δεν ξέρεις καθόλου
αν θα επιπλεύσει ή θα περάσει απ τ άλλο μέρος. Άνθρωποι
διασχίζουν βιαστικά τους δρόμους, αγοράζουν κρέας,
πουκάμισα, φρούτα, χαρτοφάκελα, σπίρτα. Οι γυναίκες
δοκιμάζουν μπροστά στους καθρέπτες θερινά καπέλα,
έχουν συχνά πονοκέφαλο, τρώνε μεγάλα σταφύλια,
μια ρώγα πέφτει στο πάτωμα. - μη την πατήσεις. - το ποίημα

Καρλόβασι, 12.VII. 78, Γ. Ρίτσος

Στο εικαστικό η Αριάδνη στον Λαβύρινθο όπως την εντόπισε η νυχτερινή φίλη από το βορρά ή πιθανόν πρόκειται για κατά Yalom φαντασίωση της

2009-07-22T21:23:00.003+03:00

"...
Κάτω από κάθε λέξη βρίσκεται σε λήθαργο μια μικρή σαύρα"

Γιάννης Ρίτσος, Καρλόβασι, 17.VIII,78, Της Επαρχίας, ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

2009-07-15T23:06:00.004+03:00

"Ας μη δεσμευτούμε, λοιπόν, μ επιστολές - η απόσταση μας χαρίζει ένα καινούργιο πρόσωπο. Κι ίσως όταν ξαναιδωθούμε να μην ξέρει πια καθόλου ο ένας τον άλλον.
Έτσι που επιτέλους να μπορέσουμε να γνωριστούμε."
Του Τάσου Λειβαδίτη, Φιλίες

Σκηνοθεσία: Ρίτσαρντ Μπρουκς
Ερμηνεία: Λιζ Τέιλορ, Πολ Νιούμαν, Μπερλ Αϊβς, Τζακ Κάρσον, Τζούντιθ Αντερσον.

Μισό αιώνα μετά την πρώτη προβολή της, η «Λυσσασμένη γάτα» κρατιέται ζωντανή, αλλά και αντιφατική.

2009-07-06T22:11:00.002+03:00

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ

Ο κύριος Φογκ πάει διακοπές

Είπε κάποτε ο κύριος Φογκ
να πάει διακοπές.
- Βαθιά μέσα σε μια πολυθρόνα
έχω μπροστά μου μια θάλασσα
σκέφτηκε αμέσως.
Πού να πηγαίνω τώρα σε άλλη
αφού είναι ίδια
όλ' η θάλασσα.
Εξάλλου εγώ δεν κολυμπώ
διότι δεν είμαι ψάρι.
- Βουνό λοιπόν
αναφώνησε ο κύριος Φογκ
και γύρισε
από την άλλη μεριά
την πολυθρόνα του.

2009-06-27T14:38:00.003+03:00

"Κάθε φορά που μου πρόσφεραν μια καρέκλα έπεφτα στην παγίδα.
Έτσι στέκομαι χρόνια τώρα όρθιος σά ν΄ ακούω τη Διεθνή."

2009-06-23T21:17:00.001+03:00

ΔΕΙΛΙΝΟ
"Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις
και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά, μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα -
αλλά κι εγώ ποιός ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω.
Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ' έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον."

Tasos leibaditis

2009-06-16T22:34:00.003+03:00

Τώρα τα βράδια κάθομαι σε μισοσκότεινα καφενεία και πίνω με πεθαμένους
φίλους
αλλά κι όταν έφυγα απ’ τα παιδικά μου χρόνια κρατούσα ένα γράμμα που δεν
έμαθα ακόμα που πρέπει να το πάω
και για κακή μου τύχη οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν κι αυτοί θνητοί.

Θυμάμαι τα παλιά προάστια και τα ηλιοτρόπια που σα μικροί αρχάγγελοι
παράστεκαν τους κήπους
θυμάμαι τις μικρές απόμερες κάμαρες όπου πέθανα για πράγματα
που δε θα γνώριζα ποτέ
θυμάμαι τις γυναίκες που αποκοιμήθηκα πάνω στο στήθος τους ενώ τα μακρινά
σφυρίγματα των τραίνων μ' έπαιρναν μαζί
θυμάμαι τα μεγάλα πλήθη στους δρόμους να τραγουδάνε τη Διεθνή.

Έξαλλου δε ζητήσαμε τη νίκη -
μονάχα λίγη μουσική...

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ, ΜΙΚΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΕΙΡΑ

2009-06-12T21:54:00.004+03:00

Του Κώστα Βαξεβάνη

Ο Τεό και ο Σουτάι είναι φίλοι μου και συνεταίροι. Ο ένας Έλληνας και ο άλλος Τούρκος. Είναι ιδιοκτήτες ενός από τα πιο όμορφα εστιατόρια στο Βερολίνο. Φτωχοί μετανάστες και οι δύο στη Γερμανία πριν από χρόνια, κατάφεραν να επιβιώσουν στο σκληρό περιβάλλον της δουλειάς και των προκαταλήψεων. Στη Γερμανία δεν είχε ιδιαίτερη σημασία ποιoς είναι Έλληνας και ποιoς Τούρκος. Ήταν και οι δύο μετανάστες και για κακή τους τύχη, το ίδιο σκούροι. Στο εστιατόριο τους σήμερα, όλοι οι σερβιτόροι είναι παιδιά από διάφορες χώρες του κόσμου. "Multi culti” λέει ο Τεό γελώντας. Όταν πάω στο "Barist"(έτσι λέγεται το εστιατόριο) νοιώθω πολίτης του κόσμου. Ένας άνθρωπος ανάμεσα σε ανθρώπους. Και απολαμβάνω τις συζητήσεις με τον Σουτάι, που αναλύει πάρα πολύ καλά, πώς οι σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας χτίστηκαν έντεχνα πάνω στην ένταση και την αντιπαράθεση.

Το περιβάλλον και ο πολιτισμός του "Barist" είναι το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό αυτές τις μέρες, παρακολουθώντας κάποιους να στήνουν το σκηνικό της έντασης με τους μετανάστες. Να οικοδομούν πάνω στον αόριστο φόβο συγκεκριμένες αντιδράσεις.

Εδώ και μέρες κάποιοι ακονίζουν τα αντανακλαστικά του φόβου και τα ζωώδη ένστικτα. Ολόκληρη χώρα θα σύρει το χορό. Οι πάντες θα μπουν σε αυτόν. Ο μικροαστός, ως μαιτρέσα του φασισμού γιατί φοβάται για να υπάρχει.
Ο άνεργος για να μην του πάρουν τη δουλειά οι ξένοι, ενώ τα κοράκια αφεντικά είναι έλληνες. Ο φασίστας γιατί θέλει να είναι καθαρός μέσα στη βρωμιά του μυαλού του. Ο ανόητος γιατί ηδονίζεται να ανακαλύπτει χειρότερους απ αυτόν.

Φασισμός δεν είναι να συνστοιχίζεσαι με μια συγκεκριμένη ιδεολογία μόνο. Είναι να εγκαταλείπεις τη σκέψη για να ντυθείς με σχήματα και αφορισμούς. Μόνο που κάποια στιγμή επιστρέφουν. Και θα επιστρέψουν γιατί είμαστε όλοι μετανάστες. Και εμείς οι έλληνες, δυστυχώς στη χώρα μας...
www.koutipandoras.gr

2009-06-10T20:29:00.002+03:00

ΠΡΑΞΗ ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΟΝΟΧΙΤΩΝΟΣ
Κάποια όνειρα που βλέπω, μ' αρέσει να τα διηγούμαι/.
Τι είδα χτες/.
Ένας ερημίτης κόβει λουλούδι και λέει στους μαθητάδες ολόγυρα: "Βλέπετε τίποτα σ' αυτήνε την πράξη;" Ο ένας λέει πως είναι αγάπη για τ' άνθη κι ομοίωση μαζί τους. Ο άλλος λέει πως είναι η μη-συνείδηση και τείνει σε κινήσεις μη-χρησιμότητας. Ένας άλλος αποκρίνεται πως ήτανε μια ανάπαυλα της αγιότητας. Ο ερημίτης πάει στο μίσχο, δένει το λουλούδι με σπάγγο, λέγοντας: "Ήτανε μια πράξη εξουσίας". Και έμεινε άφωνος έως θανάτου, κατά το όνειρο που είδα.
Νίκος Καρούζος, ΕΡΥΘΡΟΓΡΑΦΟΣ, 1988