Φεγγαρόφωτο προς τιμήν της Σαλώμης.
Το χιούμορ είναι βραδύτητα, δεν είναι
για βιαστικούς.
Αλλ η σελήνη ριγηλή και διεθνής κι ανήκουστη
σκυλιάζει από ερεβώδεις ορμές -
αβρό μου φαινόμενο.
Στο κλάμα είμαι μαγευτική, δεν είμαι? -
αλαζόνευε η φωνούλα της Σαλώμης.

ΡΗΤΗ ΣΙΩΠΗ . ΝΌΤΙΣΜΑ, ΕΡΥΘΡΟΓΡΑΦΟΣ, 1988, Ν. ΚΑΡΟΥΖΟΣ

ΒΑΡΚΕΛΏΝΗ

Όπου η Αρχιτεκτονική υπηρετεί το γλυπτό, ο καθολικισμός μπερδεύεται με τον αναρχοσοσιαλισμό, τα καταλανικά εξωθούν τα ισπανικά, η πολεοδομία τολμά να αναμετριέται με το κλασικό και να πειραματίζεται

Pedro Almodóvar's Broken Embraces


Penelope Cruz: 'Pedro's the reason I became an actress'

"Η μόνη έπαρση που αξίζει : η στύση"
ΔΙΟΝΎΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ, ΌΛΑ ΤΑ ΔΕΙΛΙΝΆ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

"Άτθις, Γογγύλα, Γυρινώ, Ανδρομέδα,
Αλίνα, Κίττυ, Λένα, Κατερίνα,
κορίτσια του παλιού καιρού, μ ακούτε?"

LUZ CASAL



Τρυφερά και παθιασμένα ταξίδια
Un ano de amor
Piensa en mi απ τα ψηλά τακούνια
Η Luz Casal η απόλυτη ντίβα

Tacones Lejanos

http://www.youtube.com/watch?v=Y3FT3vFzQw0
Si tienes un hondo penar
Piensa en mÃ
Si tienes ganas de llorar
Piensa en mÃ

Ya ves que venero tu imagen divina
Tu párvula boca que siendo tan niña
Me enseñó a pecar

Piensa en mÃ
Cuando beses
Cuando llores
También piensa en mÃ

Cuando querias quitarme la vida
No la quiero para nada
Para nada me sirve sin ti

Piensa en mÃ
Cuando beses
Cuando llores
También piensa en mÃ

Cuando querias quitarme la vida
No la quiero para nada
Para nada me sirve sin ti

No puedo vivir
Si me faltas tú
No puedo vivir
No puedo vivir
Si me faltas tú
No puedo vivir
Si me faltas tú
No puedo vivir


i tienes un hondo penar
Piensa en mi
Si tienes ganas de llorar
Piensa en mi --- If you have a deep wave of pain
Think of me
If you feel like you're going to cry
Think of me
--- Ya ves que venero tu imagen divina
Tu parvula boca que siendo tan niña
Me enseño a pecar --- You know that I worship your divine image
Your childlike mouth
Taught me to sin --- Piensa en mi
Cuando beses
Cuando llores
Tambien piensa en mi --- Think of me
When you kiss
And when you cry
Think also of me --- Cuando querias quitarme la vida
No la quiero para nada
Para nada me sirve sin ti --- If you want
Take my life away from me
I don't want it for anything
It's useless to me
Without you

"Δεν είτανε πως δεν τον γνώρισε στο φως της παραστιάς· δεν είταν

τα κουρέλια του επαίτη, η μεταμφίεση, – όχι· καθαρά σημάδια:

η ουλή στο γόνατό του, η ρώμη, η πονηριά στο μάτι. Τρομαγμένη,

ακουμπώντας τη ράχη της στον τοίχο, μια δικαιολογία ζητούσε,

μια προθεσμία ακόμη λίγου χρόνου, να μην απαντήσει,

να μην προδοθεί. Γι' αυτόν, λοιπόν, είχε ξοδέψει είκοσι χρόνια,

είκοσι χρόνια αναμονής και ονείρων, για τούτον τον άθλιο,

τον αιματόβρεχτο ασπρογένη; Ρίχτηκε άφωνη σε μια καρέκλα,

κοίταξε αργά τους σκοτωμένους μνηστήρες, στο πάτωμα, σα να κοιτούσε

νεκρές τις ίδιες της επιθυμίες. Και: «καλωσόρισες», του είπε,

ακούγοντας ξένη, μακρινή, τη φωνή της. Στη γωνιά, ο αργαλειός της

γέμιζε το ταβάνι με καγκελωτές σκιές· κι όσα πουλιά είχε υφάνει

με κόκκινες λαμπρές κλωστές σε πράσινα φυλλώματα, αίφνης,

τούτη τη νύχτα της επιστροφής, γυρίσαν στο σταχτί και μαύρο

χαμοπετώντας στον επίπεδο ουρανό της τελευταίας της καρτερίας"

Όταν ντύνομαι, στολίζω ένα κομμάτι του πόθου μου που θα ξαστοχήσει

ΠΑΝΣΈΛΗΝΟΣ
ο πρωί
εκτάκτως σύννεφα του Αυγούστου μερικά
πέρα στο βάθος του ορίζοντα που τρέμει
σαν να τον διατρέχουν
ρίγη μολυβιά

και το βράδυ
ψύχραιμη λιτανεία πανσελήνου
μες στα στενά και αδιέξοδα σοκάκια
μιας κάρτας σου που έλαβα
"...κουράστηκα
...λυπάμαι. Χαιρετώ"

με κούριερ εντός της σήμερον επίδοση.


Τι βιαστικός
λες και χωρίς πανσέληνο αύριο
δε θα 'βλεπες να εκλείψω.


-κική δημουλά-

ΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΜΑΤΙΑ

Ω το φριχτό μαρτύριο του άλλου σώματος
παρείσακτου μες στο σκοτάδι ανάμεσά μας
και τα κλειστά σου μάτια δήθεν ηδονής
που δραπετεύουν ψάχνοντας το
και τα κλειστά μου μάτια να φαντάζονται
σώματα ρυμουλκά
που θέλησα στους δρόμους·
τι ανυποψίαστα σπλαχνικοί για τα κορμιά μας
οι ξένοι που ποθήσαμε
δε σου μιλάω λοιπόν πέτα μαζί του
μη μου μιλάς θα σκιάξεις το ίνδαλμά μου·

μέχρι ν’ ανοίξουμε τα μάτια μας κι οι δυο
τώρα που σωριαστήκαμε
και φύγαν
κι εσύ αγαπάς
αυτό το πέος χτυπημένο ορτύκι
όπως το χέρι μου
τα ποιήματά μου
τα γυαλιά μου.

Γ. Βαρβέρης

Την φωτό μας την έστειλε φίλη από το βορρά την οποία και ευχαριστούμε από το "αφιλόξενο" Ιόνιο.

Διακοπές

Βρίσκεις και πάλι τον αδιάφορα χρήσιμο χρόνο,
κόβεις με σημασία ένα φύλλο, ρίχνεις μια λέξη
μέσα στο σκοτεινό πηγάδι και δεν ξέρεις καθόλου
αν θα επιπλεύσει ή θα περάσει απ τ άλλο μέρος. Άνθρωποι
διασχίζουν βιαστικά τους δρόμους, αγοράζουν κρέας,
πουκάμισα, φρούτα, χαρτοφάκελα, σπίρτα. Οι γυναίκες
δοκιμάζουν μπροστά στους καθρέπτες θερινά καπέλα,
έχουν συχνά πονοκέφαλο, τρώνε μεγάλα σταφύλια,
μια ρώγα πέφτει στο πάτωμα. - μη την πατήσεις. - το ποίημα

Καρλόβασι, 12.VII. 78, Γ. Ρίτσος

Στο εικαστικό η Αριάδνη στον Λαβύρινθο όπως την εντόπισε η νυχτερινή φίλη από το βορρά ή πιθανόν πρόκειται για κατά Yalom φαντασίωση της

"...
Κάτω από κάθε λέξη βρίσκεται σε λήθαργο μια μικρή σαύρα"


Γιάννης Ρίτσος, Καρλόβασι, 17.VIII,78, Της Επαρχίας, ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

"Ας μη δεσμευτούμε, λοιπόν, μ επιστολές - η απόσταση μας χαρίζει ένα καινούργιο πρόσωπο. Κι ίσως όταν ξαναιδωθούμε να μην ξέρει πια καθόλου ο ένας τον άλλον.
Έτσι που επιτέλους να μπορέσουμε να γνωριστούμε."
Του Τάσου Λειβαδίτη, Φιλίες




Σκηνοθεσία: Ρίτσαρντ Μπρουκς
Ερμηνεία: Λιζ Τέιλορ, Πολ Νιούμαν, Μπερλ Αϊβς, Τζακ Κάρσον, Τζούντιθ Αντερσον.

Μισό αιώνα μετά την πρώτη προβολή της, η «Λυσσασμένη γάτα» κρατιέται ζωντανή, αλλά και αντιφατική.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ

Ο κύριος Φογκ πάει διακοπές


Είπε κάποτε ο κύριος Φογκ
να πάει διακοπές.
- Βαθιά μέσα σε μια πολυθρόνα
έχω μπροστά μου μια θάλασσα
σκέφτηκε αμέσως.
Πού να πηγαίνω τώρα σε άλλη
αφού είναι ίδια
όλ' η θάλασσα.
Εξάλλου εγώ δεν κολυμπώ
διότι δεν είμαι ψάρι.
- Βουνό λοιπόν
αναφώνησε ο κύριος Φογκ
και γύρισε
από την άλλη μεριά
την πολυθρόνα του.

"Κάθε φορά που μου πρόσφεραν μια καρέκλα έπεφτα στην παγίδα.
Έτσι στέκομαι χρόνια τώρα όρθιος σά ν΄ ακούω τη Διεθνή."

ΔΕΙΛΙΝΟ
"Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις
και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά, μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα -
αλλά κι εγώ ποιός ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω.
Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ' έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον."

Tasos leibaditis

Τώρα τα βράδια κάθομαι σε μισοσκότεινα καφενεία και πίνω με πεθαμένους
φίλους
αλλά κι όταν έφυγα απ’ τα παιδικά μου χρόνια κρατούσα ένα γράμμα που δεν
έμαθα ακόμα που πρέπει να το πάω
και για κακή μου τύχη οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν κι αυτοί θνητοί.

Θυμάμαι τα παλιά προάστια και τα ηλιοτρόπια που σα μικροί αρχάγγελοι
παράστεκαν τους κήπους
θυμάμαι τις μικρές απόμερες κάμαρες όπου πέθανα για πράγματα
που δε θα γνώριζα ποτέ
θυμάμαι τις γυναίκες που αποκοιμήθηκα πάνω στο στήθος τους ενώ τα μακρινά
σφυρίγματα των τραίνων μ' έπαιρναν μαζί
θυμάμαι τα μεγάλα πλήθη στους δρόμους να τραγουδάνε τη Διεθνή.

Έξαλλου δε ζητήσαμε τη νίκη -
μονάχα λίγη μουσική...

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ, ΜΙΚΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΕΙΡΑ