Η προγραμματισμένη χθεσινοβραδινή παρουσίαση του βιβλίου στη ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ήταν μια αφορμή για έναν ουσιαστικό διάλογο για μια χαίνουσα πληγή. Οι τραμπουκισμοί των 'Ελληναράδων" και οι κραυγές για προδότες και τουρκαλάδες δεν επέτρεψαν στον Γκουρογιάννη να εκφραστεί ελεύθερα, έτσι απέκλεισαν και το δικαίωμα όσων διαφωνούσαν να τον αντικρούσουν. Το χθεσινό μπάχαλο ευνόησε μόνο τους φασίστες.

"Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ'αλλού φερμένο, δέν τ'αντέχουν οί άνθρωποι.."






Subscribe Free
Add to my Page
Αφιερωμένο στους ομώνυμους κι ετερώνυμους επισκέπτες του blog,

Αντίδωρο στην areti,

Στον nikitas http://nikitas-myblog.blogspot.com/ που χάθηκε απ την γειτονιά.

"Κύριε δώσε μου ένα υπνωτικό
να κοιμηθεί
όλη η έρημος έξω"

Εκ του Ανεσπέρου

"Περπάταγες θαρρώ.
Κι ούρλιαζε η μεγάλη πόλις πάνω απ το σφεντάμι
με ξύλινο φακό ειδομένη.
Και δεν κατάλαβες ποιός εθυμήθη."

Άμμων Τέμενος, Μιχάλης Κατσαρός, 1997

"Την πόρτα χτύπησε.
Αν σου ανοίξουν μπες.
Αλλιώς κοιμήσου στο σκαλοπάτι
όπου καλύτερα θα ονειρευτείς
για το τι γίνεται στη σάλα."

Μ. ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

ΟΜΟΡΦΙΑ

Ράντισε τήν ἀσκήμια μ’ ὀμορφιά
πῆρε μιά κιθάρα
πῆρε ἕνα ποτάμι πλάι-πλάι
Τραγουδώντας

Ἔχασε τή φωνή του
τοῦ τήν ἔκλεψε ἡ ἔξαλλη γυναίκα
πού ‘κοψε τό κεφάλι της στά κόκκινα νερά
κι ὁ φτωχός δέν ἔχει πιά φωνή νά τραγουδήσει
καί τό ποτάμι τό ἤρεμο κεφάλι
κυλάει μέ βλέφαρα κλειστά

Τραγουδώντας

Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ (1945)

SALOME

Φεγγαρόφωτο προς τιμήν της Σαλώμης.
Το χιούμορ είναι βραδύτητα, δεν είναι
για βιαστικούς.
Αλλ η σελήνη ριγηλή και διεθνής κι ανήκουστη
σκυλιάζει από ερεβώδεις ορμές -
αβρό μου φαινόμενο.
Στο κλάμα είμαι μαγευτική, δεν είμαι? -
αλαζόνευε η φωνούλα της Σαλώμης.

ΡΗΤΗ ΣΙΩΠΗ . ΝΌΤΙΣΜΑ, ΕΡΥΘΡΟΓΡΑΦΟΣ, 1988, Ν. ΚΑΡΟΥΖΟΣ

ΒΑΡΚΕΛΏΝΗ

Όπου η Αρχιτεκτονική υπηρετεί το γλυπτό, ο καθολικισμός μπερδεύεται με τον αναρχοσοσιαλισμό, τα καταλανικά εξωθούν τα ισπανικά, η πολεοδομία τολμά να αναμετριέται με το κλασικό και να πειραματίζεται

Pedro Almodóvar's Broken Embraces


Penelope Cruz: 'Pedro's the reason I became an actress'

"Η μόνη έπαρση που αξίζει : η στύση"
ΔΙΟΝΎΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ, ΌΛΑ ΤΑ ΔΕΙΛΙΝΆ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

"Άτθις, Γογγύλα, Γυρινώ, Ανδρομέδα,
Αλίνα, Κίττυ, Λένα, Κατερίνα,
κορίτσια του παλιού καιρού, μ ακούτε?"

LUZ CASAL



Τρυφερά και παθιασμένα ταξίδια
Un ano de amor
Piensa en mi απ τα ψηλά τακούνια
Η Luz Casal η απόλυτη ντίβα

Tacones Lejanos

http://www.youtube.com/watch?v=Y3FT3vFzQw0
Si tienes un hondo penar
Piensa en mÃ
Si tienes ganas de llorar
Piensa en mÃ

Ya ves que venero tu imagen divina
Tu párvula boca que siendo tan niña
Me enseñó a pecar

Piensa en mÃ
Cuando beses
Cuando llores
También piensa en mÃ

Cuando querias quitarme la vida
No la quiero para nada
Para nada me sirve sin ti

Piensa en mÃ
Cuando beses
Cuando llores
También piensa en mÃ

Cuando querias quitarme la vida
No la quiero para nada
Para nada me sirve sin ti

No puedo vivir
Si me faltas tú
No puedo vivir
No puedo vivir
Si me faltas tú
No puedo vivir
Si me faltas tú
No puedo vivir


i tienes un hondo penar
Piensa en mi
Si tienes ganas de llorar
Piensa en mi --- If you have a deep wave of pain
Think of me
If you feel like you're going to cry
Think of me
--- Ya ves que venero tu imagen divina
Tu parvula boca que siendo tan niña
Me enseño a pecar --- You know that I worship your divine image
Your childlike mouth
Taught me to sin --- Piensa en mi
Cuando beses
Cuando llores
Tambien piensa en mi --- Think of me
When you kiss
And when you cry
Think also of me --- Cuando querias quitarme la vida
No la quiero para nada
Para nada me sirve sin ti --- If you want
Take my life away from me
I don't want it for anything
It's useless to me
Without you

"Δεν είτανε πως δεν τον γνώρισε στο φως της παραστιάς· δεν είταν

τα κουρέλια του επαίτη, η μεταμφίεση, – όχι· καθαρά σημάδια:

η ουλή στο γόνατό του, η ρώμη, η πονηριά στο μάτι. Τρομαγμένη,

ακουμπώντας τη ράχη της στον τοίχο, μια δικαιολογία ζητούσε,

μια προθεσμία ακόμη λίγου χρόνου, να μην απαντήσει,

να μην προδοθεί. Γι' αυτόν, λοιπόν, είχε ξοδέψει είκοσι χρόνια,

είκοσι χρόνια αναμονής και ονείρων, για τούτον τον άθλιο,

τον αιματόβρεχτο ασπρογένη; Ρίχτηκε άφωνη σε μια καρέκλα,

κοίταξε αργά τους σκοτωμένους μνηστήρες, στο πάτωμα, σα να κοιτούσε

νεκρές τις ίδιες της επιθυμίες. Και: «καλωσόρισες», του είπε,

ακούγοντας ξένη, μακρινή, τη φωνή της. Στη γωνιά, ο αργαλειός της

γέμιζε το ταβάνι με καγκελωτές σκιές· κι όσα πουλιά είχε υφάνει

με κόκκινες λαμπρές κλωστές σε πράσινα φυλλώματα, αίφνης,

τούτη τη νύχτα της επιστροφής, γυρίσαν στο σταχτί και μαύρο

χαμοπετώντας στον επίπεδο ουρανό της τελευταίας της καρτερίας"

Όταν ντύνομαι, στολίζω ένα κομμάτι του πόθου μου που θα ξαστοχήσει

ΠΑΝΣΈΛΗΝΟΣ
ο πρωί
εκτάκτως σύννεφα του Αυγούστου μερικά
πέρα στο βάθος του ορίζοντα που τρέμει
σαν να τον διατρέχουν
ρίγη μολυβιά

και το βράδυ
ψύχραιμη λιτανεία πανσελήνου
μες στα στενά και αδιέξοδα σοκάκια
μιας κάρτας σου που έλαβα
"...κουράστηκα
...λυπάμαι. Χαιρετώ"

με κούριερ εντός της σήμερον επίδοση.


Τι βιαστικός
λες και χωρίς πανσέληνο αύριο
δε θα 'βλεπες να εκλείψω.


-κική δημουλά-

ΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΜΑΤΙΑ

Ω το φριχτό μαρτύριο του άλλου σώματος
παρείσακτου μες στο σκοτάδι ανάμεσά μας
και τα κλειστά σου μάτια δήθεν ηδονής
που δραπετεύουν ψάχνοντας το
και τα κλειστά μου μάτια να φαντάζονται
σώματα ρυμουλκά
που θέλησα στους δρόμους·
τι ανυποψίαστα σπλαχνικοί για τα κορμιά μας
οι ξένοι που ποθήσαμε
δε σου μιλάω λοιπόν πέτα μαζί του
μη μου μιλάς θα σκιάξεις το ίνδαλμά μου·

μέχρι ν’ ανοίξουμε τα μάτια μας κι οι δυο
τώρα που σωριαστήκαμε
και φύγαν
κι εσύ αγαπάς
αυτό το πέος χτυπημένο ορτύκι
όπως το χέρι μου
τα ποιήματά μου
τα γυαλιά μου.

Γ. Βαρβέρης

Την φωτό μας την έστειλε φίλη από το βορρά την οποία και ευχαριστούμε από το "αφιλόξενο" Ιόνιο.