O διάβολος με το κηροπήγιο (Απάνθισμα Γ. Δουατζής)

...κι ύστερα ξανά μονάχος μ'ένα ωραίο παράθυρο στο χέρι, που το

είχα βρεί μες στ' όνειρο...

Σκέφτομαι, αλήθεια, γιατί όλα αυτά, αφού με πολύ λιγότερα μπορεί κανείς να χαθεί.

...η εξέγερση θα γίνει τα μεσάνυχτα, έλεγαν, "έτσι θα μάθουμε και την ώρα", είπε κάποιος...

Δώσε, λοιπόν, Kύριε, σε κάθε βιβλίο να υπάρχει μια σελίδα σκισμένη...

..." θα το βρείς, του λέω, αλλά ύστερα τί θα κάνεις! "

...ώ χρόνε, γέρο-υφαντή, άφησε μιά καλή ιστορία για το τέλος.

Eίμαι άντρας, και με μιά φτωχή βιογραφία πρέπει να ετοιμάσω

μιά δίκαιη αναχώρηση.

...στις έγκυες μάλιστα σήκωναν το φόρεμα

κι έβρισκαν πανάρχαια κλοπιμαία...

Yπάρχουν, αλήθεια, χιλιάδες τρόποι να κερδίσει κανείς τη ζωή του

μα ένας μόνο για να τη χάσει.

...στο τέλος, ανάμεσα στους επιζώντες έβρισκες τους πιό αληθινά πεθαμένους...

...και πές στους φίλους μας

πως έχασαν την αιωνιότητα, μονάχα εκείνοι που έπαψαν να τη

θυμούνται...

Φτωχή ανθρωπότητα, δεν πρόφτασες ούτε ένα μικρό κεφάλαιο να

γράψεις ακόμα...

Aλλά δεν μπορώ παρά να κλάψω, κάθε φορά που το χέρι μου αγγί-

ζει στον αφαλό της πόρνης

αυτά τα μικρά χνούδια - σαν κάποιος να μου συνεχίζει μια τρυφερή

διήγηση

απο πολύ μακριά...

..κι οι πραγματικές ιστορίες έγιναν σπάνιες.

...λύσσαγαν που τους ξέφευγα διαρκώς,

δεν ήξεραν

πως έπρεπε να πάω το γράμμα...

Kι όλα τα σχέδια για τη μεγάλη

απόδραση κλεισμένα σ' ένα μικρό άχρηστο κουτί,

έτσι που αν το άνοιγαν δε θά 'βρισκαν παρά λίγο χιόνι από έναν

παιδικό περίπατο...

...ή να πονέσω τόσο πολύ που ο Θεός να υπάρξει...

...κάθε φορά που κάποιος μπαίνει στη ζωή σου,

είναι σαν να σου παίρνει μια βελόνα γραμμοφώνου, ώσπου, τελικά,

πρέπει να τραγουδήσεις μόνος σου...

Συλλογιέμαι, αλήθεια, πως άν είχα μια αιωνιότητα στη διάθεσή μου

θ' αποτελείωνα, ίσως, αυτό το ταξίδι απ' την πόρτα μου ώς τ' αντικρινό περίπτερο... ...ώσπου ένα μικρό τυχαίο άστρο μου 'παιρνε και το τελευταίο επιχείρημα

πως δεν είναι ωραίος ο κόσμος!

...δεν έμεναν παρά τα λιγοστά φανάρια με το κίτρινο φως

κι η νοσταλγία ενός κόσμου έξω απ' τον κόσμο.

...όταν ήρθε η στιγμή να πληρώσω, έβγαλα απ' την τσέπη μου την άδεια κουβαρίστρα της μητέρας - ενώ έπρεπε να μου δώσουν και ρέστα οι άθλιοι!

...η εξέγερση έριχνε πάνω απ' την πόλη μιά σκάλα, σαν την προσευχή...

Eίμαι, λοιπόν, ξεγραμμένος

σαν το θαύμα που κάνει ακόμα πιό αβέβαιη τη ζωή...

...σαν τους φτωχούς συγγενείς που τους αφήνεις να σε κλέβουν,

για να νοώθεις πιό πλούσιος...

...αφού όλα όσα ζούμε απλώς περνούν

και μόνο αργότερα θα γίνουν μέσα μας.

...αφού η ομορφιά είναι το πιό συλλογισμένο απ' τα πένθη μας...

...κι ο οίκτος έχει ξύλινο πόδι κι ακούγεται...

...κι ο Bλαδίμηρος Iλιτς έκανε τον πεθαμένο για να μη συναντήσει το βλέμμα μου

(1975),Τάσος Λειβαδίτης

"Το επεισόδιο έληξε". Η βάρκα του έρωτα συντρίφτηκε πάνω στην καθημερινότητα. Έχω ξοφλήσει τους λογαριασμούς μου με τη ζωή. Προς τι, λοιπόν, η απαρίθμηση των αμοιβαίων πόνων, των συμφορών και των προσβολών; Να 'στε ευτυχισμένοι.»

"Δε μ' αρέσει να γράφω
επαναστατικές προκηρύξεις,
φιοριτούρες, έπη
και διθυραμβικές γελοιότητες.

Για έρωτες μ' αρέσει να μιλάω
και για φιλίες,
τυχαία περιστατικά
τσιτάτες διασκεδάσεις και οινοποσίες.

Τ' άλλα τ' αφήνω στους επίκαιρους!"

Nέστορας Ι. Πουλάκος "Βακχικόν".

ΣΤΗΝ ΠΑΡΈΑ ΤΗΣ ΚΑΝΕΛΛΑΣ 23/4/2010

Απόπειρα στο Άγιο Όρος

"Τίποτε μαραμένο κι όλα ευωδιαστά στον Άθω.
Μακάριες υγρασίες στους τοίχους
εξογκωμένο το σκοτάδι ως το ξημέρωμα
τραχιά κρεβάτια κι αγουροξυπνήματα ως αρμόζει.
Και βλοσυρή τροφή της αγιοσύνης.
Ήδη ανάερα σουρσίματα διαδρόμων
μυστήρια συνοφρύωσης και κρυφομιλήματα
από αβαρείς καλόγερους μας οδηγούν
στον απόλυτο θόλο :
εκεί προϊστορικά κεριά με τη σοφία τους άσβεστη
εκεί κι οι συνεχείς προσευχές
σαν χτύπος της καρδιάς.
Κανένας πια μες στην κατάνυξη δεν αμφιβάλλει
πως με ασφάλεια πλησιάζει η σωτηρία.

Κίνδυνος μέγας
κι απ τον οποίο με τη φυγή μας
πρέπει να σωθούμε"

Αφιέρωμα στους φίλους της απόπειρας

Και στην αναγεννημένη φίλη που στειλε τη βροχή για ν αλλάξω το νερό στις φωτογραφίες.
Μπαρ "το ναυάγιο " , 2η πρωινή, στο πέρασμα από τη πόλη των φαντασμάτων.

Κηδείας εγκώμιο

"Στις εκκλησίες Σου
θα με δεις να μπαίνω
μόνο σε κηδείες
Εκτός απ της απώλειας
την οργή και την οδύνη
πρέπει συχνά και τη νεκρώσιμη
ν ακούω ακολουθία.
Ν ακούω πως κάποτε
περ απ τους τ αγαθά
όλοι οι τα φαύλα πράξαντες
- και ποιος να εξαιρεθεί ?
απ τη γαλήνη των μνημείων θα εγερθούν
αβοήθητοι σε Ανάσταση, λες, Κρίσεως.
Τέλος πρέπει ν ακούω πως νίπτεις και τας χείρας
ότι ου ποιείς το Θέλημά Σου
αλλά εκείνο ενός αορίστου Πατρός
Κηδεία
τυφλή απειλή
υπόσχεσης αθέτηση.
Κηδεία
Μεγάλη εσύ Παρασκευή του ανθρώπου
δίχως Σάββατο"
Γ. ΒΑΡΒΕΡΗΣ, ο άνθρωπος μόνος

"Εδώ και σαράντα χρόνια
ο θάνατος στέκει πλάι μου
είναι μι ασπροντυμένη κοπέλα
κάθε μέρα μου ζυμώνει το ψωμί
μαντάρει τις κάλτσες
που και που ρίχνει μια κρυφή ματιά
και με κοιτάζει.

Κι εγώ γράφω κόκκινους στίχους
χτίζω γκρεμίζω πύργους
στην Ισπανία
και περνάνε χρόνια και χρόνια
ασπρίζουν τα μαλλιά της κοπέλας
ασπρίζουν τα μαλλιά του θανάτου
κάθε μέρα μου ζυμώνει το ψωμί
μαντάρει τις κάλτσες
κι όλο ρίχνει κλεφτές ματιές
ματιές απορημένες
σε μένα
που ατάραχος πάντα χτίζω
γκρεμίζω πύργους
στην Ισπανία"

Αναπόληση
"Θα καταργήσω τον ουρανό θα καταργήσω τη γη
και θ' αφήσω μόνο ένα ουζερί
για ένα πιοτό για ένα τραγούδι για ένα χορό
κ' εσύ
να περνάς απ' έξω."

"Το παντελόνι του το άφησε στα δόντια των σκύλων.
Με το σακάκι του σκέπασε ένα άγαλμα"
Τάσος Λειβαδίτης

Τον φάγαμε τον πούστη!

Ας σταθεί η Ελλάς του Νόμου και της Τάξης προσοχή μπροστά στις τέσσερις αυτές λέξεις του μεθυσμένου από θρίαμβο αστυνομικού, που διαπιστώνει ότι οι σφαίρες του βρήκαν τον ζωντανό τους στόχο στον Βύρωνα. Κι ας λέει τώρα ο χάρος με στολή ότι δεν το ήθελε, έκανε λάθος, νόμισε, διατελούσε εν συγχύσει, μπερδεύτηκε, άνθρωπος είναι κι αυτός. Εμείς κρατάμε τον πληθυντικό της αλήθειας: Τον φάγαμε! Πολλοί μαζί, καθείς με τα όπλα του. Και ξέρουμε ποιοι...

Τον φάγαμε για τα καλά μάλιστα! Επί ώρες περιφερόταν ο νεκρός χωρίς όνομα, χωρίς πατρίδα, παραλήπτης Κύριος οίδε πόσων σφαιρών χωρίς αποστολέα. Ούτε ο υπουργός του πένθους, ούτε η αστυνομία της «επιτυχίας», ούτε τα παμφάγα της ενημέρωσης μπορούσαν βρουν το όνομά του, την εθνικότητά του, την ταυτότητα των σφαιρών που τον σκότωσαν. Ενώ βρήκαν αμέσως τα πάντα για τους «άλλους», τους κακοποιούς. Και τα ονόματά τους και την αλβανική τους ρίζα και το όνομα του Αλβανού πατρός και το όνομα της Αλβανίδας μητρός και το ποινικό τους μητρώο και το πόσο αδίστακτοι είναι.


"Οι σάλπιγγες αναγγέλλουν κρεμάλες,
κι ασήμαντα ανθρωπάκια εξαγγέλλουν
όσα δεν θα μπορέσουν να κάνουν ποτέ".

"Μη γίνεσαι τυραννικός στις αναμνήσεις.
Δεν ζητάς μόνο την περίμετρο
των αισθημάτων που τους έδωσες προς φύλαξιν.
Επακριβή τη διάμετρο της έντασής τους απαιτείς.

Τρομάζουν."

'ΜΑΝΟΝ ΛΕΣΚΩ

Κανέναν έχω
αν κι εχεις εσύ τα όσια
Η συμπονετική εσύ
με τα βαΜμένα νύχια
Έχω αντισκωριακό
αν κι εσύ ξέρεις
πως ν αλλάζεις τη φθορά
κρατώντας λίμα'

Γ. Β. ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

"Να σε κεντήσω στις μοναξιές
θριαμβικά θα δραπετεύσεις,
άγνωστη θα περιπλανηθείς
σε λεξιλόγια φτηνά
κι αργόσχολα θα σε θυμηθούν
οι τιμητές των ωραίων.
Πώς να σε πω
που αγκομαχάς ν' ανέβεις ένα στίχο!"

Κ. ΦΩΤΕΙΝΌΣ, ένας φωτισμένος δάσκαλός μας

Το απόσπασμα δάνειο από το blog fata morgana

ISTANBUL DEC 2009

"Δύσκολο πάντα το χάραγμα της πρώτης γραμμής. Διαφαίνεται/ η πρόθεση του καλλιτέχνη, ο δισταγμός, η αβεβαιότητα του τέλους. Πιο/ πέρα/ το βήμα ελαφρώνει σα να πατάς επάνω σε πευκοβελόνες, στο λόφο/ διακρίνεις κάποιον που κουτσαίνει μ' ένα καλάθι σταφύλια/ η έγκυος γυναίκα κρατάει στην αγκαλιά της μια παχιά κίτρινη κότα/ μπορείς να τραβήξεις λοξά προς τη θάλασσα, ξέροντας πια/ τη μυρωδιά του αλατιού και του κομμένου ξύλου, ξέροντας ακόμα/ ότι στ' αμπάρι του αραγμένου πλοίου είναι δεμένο το καλό λιοντάρι,/ αυτό με τις πολλές πληγές, αυτό που κοιτάει σα μητέρα."

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΝ ΤΗ ΔΥΣΚΟΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ 2009

Η ΑΥΡΑ ΤΟΥΣ ΑΣ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΜΕΝΟΝΤΕΣ

Ο Αλή με τα Γαλάζια Μάτια,
Ένας από τους τόσους γιους των γιων,
Θα κατεβεί από το Αλγέρι, πάνω σε καράβια
Με πανιά ή κουπιά. Θα είναι
Μαζί του χιλιάδες άνθρωποι
Μικρόσωμοι και με τα μάτια
Των φτωχών σκύλων των πατεράδων
Πάνω στις βάρκες τις φτιαγμένες στα Βασίλεια της Πείνας.
Θα φέρουν μαζί τους τα μωρά,το ψωμί και το τυρί, στα λαδόχαρτα της Δευτέρας του Πάσχα.

Θα φέρουν τις γιαγιάδες και τα γαϊδούρια,
Πάνω στις τριήρεις τις κλεμμένες στα αποικιακά λιμάνια.
Θα ξεμπαρκάρουν στον Κρότωνα, στο Πάλμι,
Κατά εκατομμύρια, ντυμένοι με ασιάτικα
Κουρέλια και με αμερικανικά πουκάμισα.
Μεμιάς οι Καλαβρέζοι θα πουν
Όπως αλήτες σε αλήτες:
«Να οι παλιοί αδερφοί,
Με τους γιους και με το ψωμί και το τυρί!».
Από τον Κρότωνα και το Πάλμι θ’ ανεβούν
Στη Νεάπολη, κι από κει στη Βαρκελώνη
Στη Θεσσαλονίκη και στη Μασσαλία,
Στις Πολιτείες της Διαφθοράς.
Ψυχές και άγγελοι, ποντίκια και ψείρες,
Με σπέρμα της Αρχαίας Ιστορίας,
Θα πετάξουν μπροστά στους νέγρους.
Αυτοί πάντα ταπεινοί
Αυτοί πάντα αδύναμοι
Αυτοί πάντα φοβισμένοι
Αυτοί πάντα κατώτεροι
Αυτοί πάντα ένοχοι
Αυτοί πάντα υπήκοοι
Αυτοί πάντα μικροί,
Αυτοί, που δε θέλησαν ποτέ να γνωρίσουν,
Αυτοί που είχαν μάτια μόνο για να παρακαλούν,
Αυτοί που έζησαν σα ληστές,
Στο βάθος της θάλασσας, αυτοί που έζησαν σαν τρελοί
Στη μέση τ’ ουρανού,
Αυτοί που φτιάξανε
Νόμους έξω από το νόμο,
Αυτοί που προσαρμόστηκαν
Σ’ έναν κόσμο κάτω από τον κόσμο
Αυτοί που πίστεψαν
Σ’ έναν θεό δούλο του θεού,
Αυτοί που τραγούδησαν
Στις σφαγές των βασιλιάδων,
Αυτοί που χόρεψαν
Στους πολέμους των αστών,
Αυτοί που προσευχήθηκαν
Στους εργατικούς αγώνες
καταθέτοντας την τιμιότητα
Των χωριάτικων θρησκειών,
Ξεχνώντας την τιμή
Του υποκόσμου,
Προδίνοντας την ειλικρίνεια
Των βαρβαρικών λαών
Πίσω από τους δικούς τους Αλή με τα Γαλάζια
Μάτια – θα βγουν κάτω από τη γη για να ληστέψουν –
Θ’ ανέβουν από το βάθος της θάλασσας για να σκοτώσουν –
Θα κατεβούν από τα ύψη του ουρανού
Για ν’ αρπάξουν – και για να μάθουν στους συντρόφους
Εργάτες τη χαρά της ζωής –
Για να μάθουν στους αστούς
Τη χαρά της ελευθερίας –
Για να μάθουν τους χριστιανούς
Τη χαρά του θανάτου
Θα καταστρέψουν τη Ρώμη
Και πάνω στα ερείπιά της
Θα καταθέσουν το σπόρο
Της Αρχαίας Ιστορίας.
Ύστερα με τον Πάπα και με το κάθε άγιο μυστήριο
Θα πάνε σαν τους τσιγγάνους
Τον ανήφορο προς τη Δύση και το Βορρά
Με τις κόκκινες σημαίες
Του Τρότσκι να κυματίζουν…

Πιέρ Πάολο Παζολίνι

"Να τριγυρνά ξυπόλυτη στο σπίτι
με την κρυφή λαχτάρα ενός χορού
κι ένα βραχιόλι στον αστράγαλο"

γ-αλλικός
α-ξιός
λ-ουδίας
α-λιάκμονας