"Δεν είτανε πως δεν τον γνώρισε στο φως της παραστιάς· δεν είταν

τα κουρέλια του επαίτη, η μεταμφίεση, – όχι· καθαρά σημάδια:

η ουλή στο γόνατό του, η ρώμη, η πονηριά στο μάτι. Τρομαγμένη,

ακουμπώντας τη ράχη της στον τοίχο, μια δικαιολογία ζητούσε,

μια προθεσμία ακόμη λίγου χρόνου, να μην απαντήσει,

να μην προδοθεί. Γι' αυτόν, λοιπόν, είχε ξοδέψει είκοσι χρόνια,

είκοσι χρόνια αναμονής και ονείρων, για τούτον τον άθλιο,

τον αιματόβρεχτο ασπρογένη; Ρίχτηκε άφωνη σε μια καρέκλα,

κοίταξε αργά τους σκοτωμένους μνηστήρες, στο πάτωμα, σα να κοιτούσε

νεκρές τις ίδιες της επιθυμίες. Και: «καλωσόρισες», του είπε,

ακούγοντας ξένη, μακρινή, τη φωνή της. Στη γωνιά, ο αργαλειός της

γέμιζε το ταβάνι με καγκελωτές σκιές· κι όσα πουλιά είχε υφάνει

με κόκκινες λαμπρές κλωστές σε πράσινα φυλλώματα, αίφνης,

τούτη τη νύχτα της επιστροφής, γυρίσαν στο σταχτί και μαύρο

χαμοπετώντας στον επίπεδο ουρανό της τελευταίας της καρτερίας"

Όταν ντύνομαι, στολίζω ένα κομμάτι του πόθου μου που θα ξαστοχήσει

ΠΑΝΣΈΛΗΝΟΣ
ο πρωί
εκτάκτως σύννεφα του Αυγούστου μερικά
πέρα στο βάθος του ορίζοντα που τρέμει
σαν να τον διατρέχουν
ρίγη μολυβιά

και το βράδυ
ψύχραιμη λιτανεία πανσελήνου
μες στα στενά και αδιέξοδα σοκάκια
μιας κάρτας σου που έλαβα
"...κουράστηκα
...λυπάμαι. Χαιρετώ"

με κούριερ εντός της σήμερον επίδοση.


Τι βιαστικός
λες και χωρίς πανσέληνο αύριο
δε θα 'βλεπες να εκλείψω.


-κική δημουλά-

ΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΜΑΤΙΑ

Ω το φριχτό μαρτύριο του άλλου σώματος
παρείσακτου μες στο σκοτάδι ανάμεσά μας
και τα κλειστά σου μάτια δήθεν ηδονής
που δραπετεύουν ψάχνοντας το
και τα κλειστά μου μάτια να φαντάζονται
σώματα ρυμουλκά
που θέλησα στους δρόμους·
τι ανυποψίαστα σπλαχνικοί για τα κορμιά μας
οι ξένοι που ποθήσαμε
δε σου μιλάω λοιπόν πέτα μαζί του
μη μου μιλάς θα σκιάξεις το ίνδαλμά μου·

μέχρι ν’ ανοίξουμε τα μάτια μας κι οι δυο
τώρα που σωριαστήκαμε
και φύγαν
κι εσύ αγαπάς
αυτό το πέος χτυπημένο ορτύκι
όπως το χέρι μου
τα ποιήματά μου
τα γυαλιά μου.

Γ. Βαρβέρης

Την φωτό μας την έστειλε φίλη από το βορρά την οποία και ευχαριστούμε από το "αφιλόξενο" Ιόνιο.

Διακοπές

Βρίσκεις και πάλι τον αδιάφορα χρήσιμο χρόνο,
κόβεις με σημασία ένα φύλλο, ρίχνεις μια λέξη
μέσα στο σκοτεινό πηγάδι και δεν ξέρεις καθόλου
αν θα επιπλεύσει ή θα περάσει απ τ άλλο μέρος. Άνθρωποι
διασχίζουν βιαστικά τους δρόμους, αγοράζουν κρέας,
πουκάμισα, φρούτα, χαρτοφάκελα, σπίρτα. Οι γυναίκες
δοκιμάζουν μπροστά στους καθρέπτες θερινά καπέλα,
έχουν συχνά πονοκέφαλο, τρώνε μεγάλα σταφύλια,
μια ρώγα πέφτει στο πάτωμα. - μη την πατήσεις. - το ποίημα

Καρλόβασι, 12.VII. 78, Γ. Ρίτσος

Στο εικαστικό η Αριάδνη στον Λαβύρινθο όπως την εντόπισε η νυχτερινή φίλη από το βορρά ή πιθανόν πρόκειται για κατά Yalom φαντασίωση της

"...
Κάτω από κάθε λέξη βρίσκεται σε λήθαργο μια μικρή σαύρα"


Γιάννης Ρίτσος, Καρλόβασι, 17.VIII,78, Της Επαρχίας, ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ

"Ας μη δεσμευτούμε, λοιπόν, μ επιστολές - η απόσταση μας χαρίζει ένα καινούργιο πρόσωπο. Κι ίσως όταν ξαναιδωθούμε να μην ξέρει πια καθόλου ο ένας τον άλλον.
Έτσι που επιτέλους να μπορέσουμε να γνωριστούμε."
Του Τάσου Λειβαδίτη, Φιλίες




Σκηνοθεσία: Ρίτσαρντ Μπρουκς
Ερμηνεία: Λιζ Τέιλορ, Πολ Νιούμαν, Μπερλ Αϊβς, Τζακ Κάρσον, Τζούντιθ Αντερσον.

Μισό αιώνα μετά την πρώτη προβολή της, η «Λυσσασμένη γάτα» κρατιέται ζωντανή, αλλά και αντιφατική.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ

Ο κύριος Φογκ πάει διακοπές


Είπε κάποτε ο κύριος Φογκ
να πάει διακοπές.
- Βαθιά μέσα σε μια πολυθρόνα
έχω μπροστά μου μια θάλασσα
σκέφτηκε αμέσως.
Πού να πηγαίνω τώρα σε άλλη
αφού είναι ίδια
όλ' η θάλασσα.
Εξάλλου εγώ δεν κολυμπώ
διότι δεν είμαι ψάρι.
- Βουνό λοιπόν
αναφώνησε ο κύριος Φογκ
και γύρισε
από την άλλη μεριά
την πολυθρόνα του.

"Κάθε φορά που μου πρόσφεραν μια καρέκλα έπεφτα στην παγίδα.
Έτσι στέκομαι χρόνια τώρα όρθιος σά ν΄ ακούω τη Διεθνή."

ΔΕΙΛΙΝΟ
"Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις
και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά, μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα -
αλλά κι εγώ ποιός ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω.
Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ' έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον."

Tasos leibaditis

Τώρα τα βράδια κάθομαι σε μισοσκότεινα καφενεία και πίνω με πεθαμένους
φίλους
αλλά κι όταν έφυγα απ’ τα παιδικά μου χρόνια κρατούσα ένα γράμμα που δεν
έμαθα ακόμα που πρέπει να το πάω
και για κακή μου τύχη οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν κι αυτοί θνητοί.

Θυμάμαι τα παλιά προάστια και τα ηλιοτρόπια που σα μικροί αρχάγγελοι
παράστεκαν τους κήπους
θυμάμαι τις μικρές απόμερες κάμαρες όπου πέθανα για πράγματα
που δε θα γνώριζα ποτέ
θυμάμαι τις γυναίκες που αποκοιμήθηκα πάνω στο στήθος τους ενώ τα μακρινά
σφυρίγματα των τραίνων μ' έπαιρναν μαζί
θυμάμαι τα μεγάλα πλήθη στους δρόμους να τραγουδάνε τη Διεθνή.

Έξαλλου δε ζητήσαμε τη νίκη -
μονάχα λίγη μουσική...

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ, ΜΙΚΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΕΙΡΑ

Του Κώστα Βαξεβάνη


Ο Τεό και ο Σουτάι είναι φίλοι μου και συνεταίροι. Ο ένας Έλληνας και ο άλλος Τούρκος. Είναι ιδιοκτήτες ενός από τα πιο όμορφα εστιατόρια στο Βερολίνο. Φτωχοί μετανάστες και οι δύο στη Γερμανία πριν από χρόνια, κατάφεραν να επιβιώσουν στο σκληρό περιβάλλον της δουλειάς και των προκαταλήψεων. Στη Γερμανία δεν είχε ιδιαίτερη σημασία ποιoς είναι Έλληνας και ποιoς Τούρκος. Ήταν και οι δύο μετανάστες και για κακή τους τύχη, το ίδιο σκούροι. Στο εστιατόριο τους σήμερα, όλοι οι σερβιτόροι είναι παιδιά από διάφορες χώρες του κόσμου. "Multi culti” λέει ο Τεό γελώντας. Όταν πάω στο "Barist"(έτσι λέγεται το εστιατόριο) νοιώθω πολίτης του κόσμου. Ένας άνθρωπος ανάμεσα σε ανθρώπους. Και απολαμβάνω τις συζητήσεις με τον Σουτάι, που αναλύει πάρα πολύ καλά, πώς οι σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας χτίστηκαν έντεχνα πάνω στην ένταση και την αντιπαράθεση.

Το περιβάλλον και ο πολιτισμός του "Barist" είναι το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό αυτές τις μέρες, παρακολουθώντας κάποιους να στήνουν το σκηνικό της έντασης με τους μετανάστες. Να οικοδομούν πάνω στον αόριστο φόβο συγκεκριμένες αντιδράσεις.

Εδώ και μέρες κάποιοι ακονίζουν τα αντανακλαστικά του φόβου και τα ζωώδη ένστικτα. Ολόκληρη χώρα θα σύρει το χορό. Οι πάντες θα μπουν σε αυτόν. Ο μικροαστός, ως μαιτρέσα του φασισμού γιατί φοβάται για να υπάρχει.
Ο άνεργος για να μην του πάρουν τη δουλειά οι ξένοι, ενώ τα κοράκια αφεντικά είναι έλληνες. Ο φασίστας γιατί θέλει να είναι καθαρός μέσα στη βρωμιά του μυαλού του. Ο ανόητος γιατί ηδονίζεται να ανακαλύπτει χειρότερους απ αυτόν.

Φασισμός δεν είναι να συνστοιχίζεσαι με μια συγκεκριμένη ιδεολογία μόνο. Είναι να εγκαταλείπεις τη σκέψη για να ντυθείς με σχήματα και αφορισμούς. Μόνο που κάποια στιγμή επιστρέφουν. Και θα επιστρέψουν γιατί είμαστε όλοι μετανάστες. Και εμείς οι έλληνες, δυστυχώς στη χώρα μας...
www.koutipandoras.gr

ΠΡΑΞΗ ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΟΝΟΧΙΤΩΝΟΣ
Κάποια όνειρα που βλέπω, μ' αρέσει να τα διηγούμαι/.
Τι είδα χτες/.
Ένας ερημίτης κόβει λουλούδι και λέει στους μαθητάδες ολόγυρα: "Βλέπετε τίποτα σ' αυτήνε την πράξη;" Ο ένας λέει πως είναι αγάπη για τ' άνθη κι ομοίωση μαζί τους. Ο άλλος λέει πως είναι η μη-συνείδηση και τείνει σε κινήσεις μη-χρησιμότητας. Ένας άλλος αποκρίνεται πως ήτανε μια ανάπαυλα της αγιότητας. Ο ερημίτης πάει στο μίσχο, δένει το λουλούδι με σπάγγο, λέγοντας: "Ήτανε μια πράξη εξουσίας". Και έμεινε άφωνος έως θανάτου, κατά το όνειρο που είδα.
Νίκος Καρούζος, ΕΡΥΘΡΟΓΡΑΦΟΣ, 1988

Στην Ευρώπη βαρβαρότητα
στην Ελλάδα παλινόρθωση των βουρβόνων

Ασωτία και υποδοχή της, 3

"...
Περπάτησε λοιπόν ανάμεσα στις πέτρες
και μη σκεφτείς επιστροφή.
Άν σφάξω μόσχο
κρυφά θα τόνε σφάξω μοναχός τη νύχτα
και μοναχά για σένα.

Δυό ποτηράκια με κρασί θα βάλω
ένα για μένα κι ένα απέναντί μου
και στην υγειά θα πιώ της ασωτίας.
Μια θα ΄ν΄η ευχή μου
όρθιος μακριά μας πιά να ζήσεις
όπως θέλησες
με τη βοήθεια του Θεού
κι αν το μπορείς
χωρίς αυτήν
..."

Γιάννης Βαρβέρης, Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΟΝΟΣ

“να με θυμάστε
και συγχωράτε μου
αυτή την τελευταία θλίψη”

Ιωάννης της Κλίμακος, Ι

Είμαι ανεβασμένος πάνω σε μια σκάλα
και κοιτώ τον κόσμο
πίσω από τον φράχτη.
Σκοπεύω για τους συνανθρώπους μου
τούτης της όχθης
της άλλης να φωτογραφίσω τα μεράκια
ό,τι κινείται δηλαδή με σχετική ζωηράδα:
καΐκια φευγαλέα φώτα γιορτών πλοίων
σεκλέτια αφραγκίες και μεζεκλίκια
ανθρώπους αξεδιάλυτους των μπαρ
τους ίδιους καθώς τρέχουν να κρυφτούν
σε υπόστεγα θυέλλης κηδειών γάμων
πολιτικής αντάρας
κι άλλα
της οπτασίας
της Ιστορίας
τρεχάτα γεγονότα
αλλά πάνω στη σκάλα
σαν να τα βλέπω τώρα επί ματαίω
τρέμουν τα γόνατα
και πρέπει να κατέβω
μ’ ένα μονάχα δίλημμα:
ήταν η σκάλα μου ασταθής
ή οι εικόνες μου άστατες
και δεν φωτογραφίζονται.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΟΝΟΣ , Γ. ΒΑΡΒΕΡΗΣ

"Σίμωνα Κυρηναίε
...
μη μας σηκώσεις το σταυρό
ολόκληρο το διεκδικούμε το μαρτύριο
είναι βαρύτερες για μας
οι αγαθές προθέσεις"
Γ. Βαρβέρης, ο άνθρωπος μόνος

Συχνά φαντάστηκα το τέρας Ύπνος σαν ένα βαρύ, γιγάντιο κεφάλι με αδύναμο σώμα και έτσι το απεικόνισα. Κεφάλι και σώμα κρατιούνται με ισορροπία με τις διχάλες της πραγματικότητας. Αν σπάσουν αυτές οι διχάλες έχουμε την αίσθηση ότι θα "πέσουν". Οι περισσότεροι από τους αναγνώστες μου έχουν ήδη βιώσει την αίσθηση ότι πέφτουν απότομα στο κενό τη στιγμή ακριβώς που τους καταλαμβάνει απόλυτα ο ύπνος. Αν ξυπνήσουν ξαφνικά, με την καρδιά να τρέμει αποκλείεται να έχουν την παραμικρή αμφιβολία ότι αυτή η αίσθηση είναι η ανάμνηση του τραβήγματος την ώρα της γέννησης...
Σαλβαδόρ Νταλί στο "Η Μυστική Ζωή του Σαλβαδόρ Νταλί", 1942