Παρασκευή, Νοεμβρίου 20


Η προγραμματισμένη χθεσινοβραδινή παρουσίαση του βιβλίου στη ΣΤΟΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ήταν μια αφορμή για έναν ουσιαστικό διάλογο για μια χαίνουσα πληγή. Οι τραμπουκισμοί των 'Ελληναράδων" και οι κραυγές για προδότες και τουρκαλάδες δεν επέτρεψαν στον Γκουρογιάννη να εκφραστεί ελεύθερα, έτσι απέκλεισαν και το δικαίωμα όσων διαφωνούσαν να τον αντικρούσουν. Το χθεσινό μπάχαλο ευνόησε μόνο τους φασίστες.

3 σχόλια:

areti είπε...

"Μια φωνή σβήνει στη γωνιά του δρόμου μια φωνή
Ανάβει στα ψηλά πατώματα θα κατεβεί σιγά
Σιγά τα σκαλοπάτια θα ψαύσει τη γη θα τρυπώσει
Μέσα στη γη θα βυθίζεται ολοένα και πιο βαθιά
Θα την καταπατούν άγρια θηρία λοστοί ρόδες
Αυτοκινήτων σίδερα και τσιμέντα ο ήχος της
Θα 'χει κραδασμούς φωτιάς θα μοιάζει με παράπονο
Ερωτικό θα ρυτιδώνει τη σιωπή απλωμένο λάδι

Ο ποιητής θα γονατίσει τρυφερός
Θα σκαλίσει το χώμα
Θα την πάρει στην παλάμη του
Να τη φυτέψει στη γλάστρα"

δαγκωμένη μουρια είπε...

Πρώτο: Η αριστερά ως κομματικός σχηματισμός ή ακόμη κι ως πολιτική προσπάθεια δεν είναι παρά ένα μικρό κλάσμα ενός καθολικών διαστάσεων εγχειρήματος. Η πολιτική αριστερά δεν μπορεί να υπάρξει από μόνη της ως σχηματισμός ή είναι ένα κακέκτυπο, ένα φτερό στον άνεμο, μια άγονη, εφήμερη και ανάξια λόγου παρουσία εφόσον δεν συνδέεται οργανικά με την επιστήμη, τη λογοτεχνία, τις εικαστικές τέχνες, τη φιλοσοφία, τον κόσμο των ιδεών. Με λίγα λόγια αν, δεν είναι οργανικό στοιχείο μιας πολιτιστικής επανάστασης. Με ακόμη λιγότερα λόγια, με μια λέξη, αν δεν είναι ποίηση. Είναι λάθος αν νομίζει κανείς ότι η μεγάλη προειδοποίηση για την κατακρήμνιση του σοσιαλιστικού εγχειρήματος ήρθε από τον Τρότσκι. Ήρθε από τον Μαγιακόφσκι, με το έργο και την αυτοκτονία του. Η ποίηση, πάντα σχεδόν απούσα, επιμένει να υπενθυμίζει ενοχλητικά στην αριστερά την παρουσία της.



Αφού παραθέτει ένα δίστιχο του Λόρκα: «Το τραγούδι που ποτέ δεν θα πω/ κοιμήθηκε πάνω στα χείλη μου», γράφει η Νάντια Βαλαβάνη, στη «Μεγάλη Εποχή»:

«Λοιπόν, τότε που ξεκινούσαμε εμείς

ωραίοι και αθώοι

διαβάζαμε Λένιν και Μαρξ

αλλά καθόλου W.B. Yeats

οι αθώοι κι οι όμορφοι

άλλο εχθρό δεν έχουν από το χρόνο»



Σημ.: Από το κείμενο της ομιλίας του Αλέκου Αλαβάνου στην παρουσίαση του βιβλίου της Νάντιας Βαλαβάνη “Μεγάλη Εποχή” στη Θεσσαλονίκη.

ηδονικός ευκάλυπτος είπε...

"Κοιτάζω τη σιωπηλή λίμνη

που το νερό της η πνοή του αέρα ρυτιδώνει

μη γνωρίζοντας, αν τα επινοώ όλα εγώ

ή εάν όλα ανίδεα είναι.

Η λίμνη τίποτα δε λέει. Το αεράκι

Σαλεύει μα δε με αγγίζει,

δεν ξέρω αν είμαι ευτυχής

ούτε αν επιθυμώ να είμαι.

Οι ρυτίδες τρεμουλιάζουν, χαμογελούν

Πάνω στα κοιμισμένα νερά.

Γιατί να έχω φτιάξει από όνειρα

τη μόνη ζωή που έχω..."